Οι ”Μίλερς”, οι ”Ντάγκερς” και η κακομοίρα Σούπερ Λιγκ



Πιστεύετε ότι ο Νίκος Μπαρμπούτσαλος του Εθνικού Καστρακίου και ο Παύλος Μελισσουργός (τυχαία τα ονόματα) του ΑΟ Κάστωρ (ως παράδειγμα οι συμπαθητικές ομάδες του Περιφερειακού πρωταθλήματος) θα είχαν ποτέ την ευκαιρία να αγωνιστούν στο Ολυμπιακό Στάδιο, μπροστά σε 35.000 κόσμο, δεχόμενοι χειραψία από κάποιο μέλος της ελληνικής κυβέρνησης και με το τέλος του τελετουργικού έναρξης να ακούνε τον εθνικό ύμνο από τη φωνή ενός διάσημου τενόρου της χώρας; Ούτε στα όνειρά τους; Μάλλον. Αντίθετα οι αντίστοιχοι Μπαρμπούτσαλοι, Μελισσουργοί, Εθνικός Καστρακίου και ΑΟ Κάστωρ της Αγγλίας έχουν την ευκαιρία κάθε χρόνο. Διότι το ποδόσφαιρο στη χώρα που γέννησε το άθλημα ευκαιρία στο όνειρο έχουν όλοι. Από τον δισεκατομμυριούχο ποδοσφαιριστή της βιτρίνας ως και τον ανθρακωρύχο του πιο... αντιτουριστικού προορισμού!



Ασφάλεια και εξυπηρέτηση
Η εμπειρία την Κυριακή το μεσημέρι στο Γουέμπλεϊ ήταν μοναδική. Η Ντάγκενγκχαμ εντ Ρέντμπριτζ αντιμετώπιζε τη Ρόδερχαμ για ένα εισιτήριο ανόδου από την τέταρτη ιεραρχικά επαγγελματική κατηγορία στην τρίτη. Το παιχνίδι ήταν ζωντανό στο Skysports, όμως, πάνω από 30.000 θεατές προτίμησαν να κάνουν το ταξίδι από τα Μίντλαντς (Ρόδερχαμ) ή το Εσεξ για να ζήσουν μια εμπειρία που θα έχουν να τη θυμούνται. Παρότι το εισιτήριο ήταν ακριβό. Κοντά στα 45 ευρώ το φθηνότερο (για να καταλάβετε το μέσο εισιτήριο σε αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ του Ολυμπιακού κάνει τόσο). Παρότι τα έξοδα ταξιδιού κόστισαν παραπάνω από μισό βδομαδιάτικο. Παρότι, παρότι, παρότι... Πήγαν σχεδόν όλοι οι οπαδοί τους. Μέσα και εμείς. Εγώ, ο γιος μου, Φώτης, και ο ανιψιός μου Γιώργος.



Εισιτήριο με πιστωτική

Από τη στιγμή που φτάσαμε στο γήπεδο αρχίσαμε να συζητάμε για τις τεράστιες διαφορές που έχει όχι η λαμπερή Πρέμιερ Λιγκ αλλά ακόμα και η τέταρτη κατηγορία της Αγγλίας με τη Σούπερ. Πόσω μάλλον με το Περιφερειακό πρωτάθλημα.
Ομοιόμορφα ντυμένοι με σκούρα μπλε κουστούμια οι υπάλληλοι του σταδίου, «έδεναν» με τους δεκάδες σκορπισμένους περιμετρικά στου σταδίου, αλλά και στις εξέδρες αστυνομικούς. Εβλεπες πραγματικά τις λέξεις ασφάλεια και εξυπηρέτηση μπροστά σου.
Οταν πλησιάσαμε στα γκισέ του σταδίου, ο υπάλληλος μας ενημέρωσε ότι σε αυτό το ποδόσφαιρο έχουν θέση και τα παιδιά. Ο Φώτης πλήρωσε μισό εισιτήριο και ακούστε ακούστε: ο υπάλληλος μας ενημέρωσε ότι είχαμε τη δυνατότητα να πληρώσουμε και με πιστωτική κάρτα. Μην μου πεις ότι αν πας στα γκισέ του Ολυμπιακού Σταδίου να πληρώσεις με πιστωτική κάρτα εισιτήριο που αγόρασες μισή ώρα πριν από την έναρξη του παιχνιδιού θα κάνεις τη δουλειά σου; Θα σε περάσουν για ψωνάρα. Για να μην πούμε «τρυφερό πόδι».



Κοτόπουλο πανέ και μπύρα
Υπήρχε κόσμος στην ουρά για να αγοράσει το ματς πρόγκραμ (κόστιζε περίπου 7 ευρώ και πρέπει να πουλήθηκαν πάνω από 20.000 κομμάτια), ενώ το εισιτήριο ήταν ηλεκτρονικό. Το έβαζες μπροστά από ένα ηλεκτρονικό μηχάνημα και αφού άνοιγε η θύρα, περνούσες από έλεγχο για τυχόν αντικείμενα. Να πω την αλήθεια εμένα δεν με έψαξαν. Ισως επειδή είχα μαζί μου το παιδί.
Στον εσωτερικό χώρο υπήρχαν αναψυκτήρια που πουλούσαν κοτόπουλο πανέ, χάμπουργκερ, τηγανητές πατάτες και διάφορα άλλα είδη γρήγορου φαγητού. Απέναντι ακριβώς, λίγο πριν από τη θύρα εισόδου στις εξέδρες, υπήρχε ένα σταντ με ειδικό μηχανισμό για να βάζεις κέτσαπ, μουστάρδα και που μπορούσες να προμηθευτείς αλάτι, πιπέρι, μαχαίρι, πιρούνι και κουταλάκια. Μιλάμε για οργάνωση.
Κάποια στιγμή το... λαρύγγι ένιωθε επικίνδυνα στεγνό, με συνέπεια η εικόνα της μπύρας να καρφωθεί στο μυαλό μας. Ηταν, όμως, 15 λεπτά πριν από την έναρξη. Και αυτό σημαίνει «τέρμα η μπύρα μέχρι το ημίχρονο». Πράγματι αυτός είναι ο κανονισμός.



Ακόμα και νεογέννητα
Ηρθε η ώρα του ματς. Πήγαμε στην εξέδρα και πάθαμε πλάκα. Αρκετός κόσμος. Νέοι, γέροι, παιδιά, ακόμα και νεογέννητα. Πράγματι είδαμε μητέρα που είχε το μωρό στον ειδικό σάκο στο στήθος της. Απίστευτο! Ολοι με τις φανέλες της ομάδας. Ολοι τραγουδούσαν τον ύμνο της ομάδας, ενώ οι διοργανωτές έπαιρναν άριστα για το άψογο τελετουργικό με τα πυροτεχνήματα και τα μεγάλα πανώ με το όνομα του χορηγού του πρωταθλήματος.
Το ματς κύλησε με τις δύο ομάδες να παίζουν φουλ επίθεση. Χωρίς σκοπιμότητες και με κύριο στόχο να προσφέρουν ποδόσφαιρο (και όχι αντιποδόσφαιρο) στους οπαδούς τους. Οι «Μίλερς» (Ρόδερχαμ) απάντησαν μόνο δύο φορές στα τρία γκολ των «Ντάγκις», με συνέπεια η Ντάγκενγκχαμ Ετντ Ρέντμπριτζ να πάρει το εισιτήριο ανόδου.



Οι άνθρωποι και τα ζώα
Ακόμα και τη στιγμής της αποχώρησης καταλάβαινες ότι η επιτυχία δεν είναι (μόνο) θέμα πλούτου, αλλά κυρίως νοοτροπίας. Οι χαμένοι χειροκρότησαν τους παίκτες, οι νικητές αποθέωσαν τους θριαμβευτές. Και οι υπάλληλοι του σταδίου με τη διοργανώτρια αρχή συνέχιζαν τον αγώνα τους. Να θυμίζουν, δηλαδή, σε όλους μας
ότι αν φερθείς σε έναν άνθρωπο σαν ζώο, θα αντιδράσει σαν ζώο. Και αν τον αντιμετωπίσεις ως άνθρωπο,προσφέροντάς του ανέσεις και στο γήπεδο, θα αποχωρήσει με χαμόγελο, ακόμα και αν έχει χάσει.
Δυστυχώς φαίνεται ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ σε τέτοιο επίπεδο. Οχι γιατί είναι αδύνατο να καλυφθεί η χαώδης διαφορά ανάμεσα στο αγγλικό και το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά γιατί οι περισσότεροι παράγοντες που ασχολούνται με το άθλημα στην Ελλάδα το κάνουν μόνο για να εξυπηρετήσουν συμφέροντά τους και όχι για να βοηθήσουν στην πρόοδό του...

http://www.theplayer.gr/index.php?ID=blogs

φοβερο αρθρο..