Η ενστικτώδης και ανεπανάληπτη απόκρουση του Γκόρντον Μπανκς στην κεφαλιά του Πελέ από κοντινή απόσταση, στο ματς Βραζιλία - Αγγλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του ’70 στο Μεξικό.

Του Μιχάλη Λεάνη

Εχουν περάσει από τότε τόσα χρόνια, αλλά κανένας άλλος τερματοφύλακας δεν έχει να επιδείξει κάτι ανάλογο. Ο Μπουφόν δήλωσε κάποτε γι' αυτή τη φάση: «Την έχω δει σε ντοκιμαντέρ και το πρώτο πράγμα που είπα ήταν ότι αποκλείεται να έχει συμβεί, είναι μοντάζ!».

• Το γκολ του Μαραντόνα, το δεύτερο φυσικά, το '86, πάλι στο Μεξικό εναντίον της Αγγλίας. Το να ξεκινήσει ένας ποδοσφαιριστής από το κέντρο του γηπέδου την τρελή κούρσα που θα τον οδηγήσει στην αιωνιότητα, περνώντας σαν σε προπόνηση πέντε αντιπάλους και τον τερματοφύλακα για να σκοράρει, δεν είναι κάτι που το βλέπουμε συχνά, όχι πια σε Μουντιάλ αλλά ούτε σε αλάνα.

• Η δήλωση του Μπομπ Ρόμπσον στη συνέντευξη Τύπου ύστερα από αυτό το παιχνίδι. Οι δημοσιογράφοι πολύ λογικά τον ρώτησαν τι έχει να δηλώσει για το πρώτο γκολ, αυτό που πέτυχε ο Μαραντόνα με το «χέρι του Θεού». Ο μεγάλος από πάσης απόψεως Ρόμπσον τους κοίταξε χαμογελώντας και απάντησε με ερώτηση: «Εσείς τι έχετε να πείτε για το δεύτερο;». Οταν αγαπάς πραγματικά το ποδόσφαιρο, τότε προτιμάς να μιλάς αποκλειστικά γι' αυτά που το αναδεικνύουν ως άθλημα. Κυρίως τις δύσκολες στιγμές. Τις στιγμές που σε πικραίνει και σε αδικεί.

• Το γκολ του Κανίγια στον ημιτελικό κόντρα στη «σκουάντρα ατζούρα» επί ιταλικού εδάφους. Η άστοχη έξοδος του Ζένγκα, το πέταγμα του Αργεντινού, η σαστιμάρα και η χαρά που ακολούθησαν όταν ο ξανθομάλλης επιθετικός συνειδητοποίησε τι είχε κάνει. Την αμηχανία του κοινού στο κατάμεστο «Σαν Πάολο» της Νάπολης.

• Το χιόνι από χαρτί στα γήπεδα της Αργεντινής στο Μουντιάλ του '78. Πίστευα ότι με εντυπωσίασαν επειδή τότε ήμουν πιτσιρικάς μέσα στην τρέλα και τον ενθουσιασμό. Κάθε φορά, όμως, που βλέπω την ατμόσφαιρα την οποία δημιούργησαν οι φίλαθλοι σε εκείνο το Μουντιάλ εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι.

• Η «δολοφονική» έξοδος του Σουμάχερ που άφησε αναίσθητο τον Μπατιστόν στον ημιτελικό Γερμανία – Γαλλία το '82 στην Ισπανία. Πώς δεν τον σκότωσε; Αυτό αναρωτήθηκε όλος ο κόσμος όταν είδε τη φάση. Από το χτύπημα ο Μπατιστόν έχασε δύο δόντια, είχε σπάσει ένα σπόνδυλο και έμεινε για μήνες εκτός γηπέδων. Ο διαιτητής δεν καταλόγισε τίποτα. Αν ήταν σοβαρή η ΦΙΦΑ, θα είχε αφαιρέσει το δελτίο του Σουμάχερ, απαγορεύοντας τη συμμετοχή του στη διοργάνωση.

• Η γκολάρα-βολίδα του Εντερ στον μεγάλο Ρώσο γκολκίπερ Ντασάεφ, στο ματς Βραζιλία – Σοβιετική Ενωση στο Μουντιάλ του '82 στην Ισπανία. Τι σουτάρα ήταν αυτή; Ο Ντασάεφ απογειώθηκε, οριζοντιώθηκε, το σώμα του σχημάτισε ευθεία γραμμή σε ένα σουτ που άλλος δεν θα έμπαινε στον κόπο ούτε να κουνηθεί. Την ακούμπησε με τα ακροδάχτυλα ο φουκαράς, αλλά πώς να σταματήσεις με τα χέρια μια σφαίρα;

• Η αφάνα του Βαλντεράμα του Κολομβιανού. Τι Τσίλντρες και αδελφοί Τζάκσον; Την έβλεπες και νόμιζες ότι πετάς πάνω από τον Αμαζόνιο. Εκανε κεφαλιά και τρέχανε ακτιβιστές να δουν πού χάθηκε η μπάλα!

• Ο πανηγυρισμός του Μάρκο Ταρντέλι όταν πέτυχε το δεύτερο γκολ στον τελικό με τη Γερμανία, στο Μουντιάλ του '82 στην Ισπανία. Ο απόλυτος πανηγυρισμός. Η απόλυτη ηδονή. Το διπλό τίναγμα του κεφαλιού, το τρελό βλέμμα με τα μάτια του έτοιμα να εκραγούν, οι σφιγμένες γροθιές, το ουρλιαχτό που συμπληρώνει μια εικόνα η οποία δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

φοβερο! παρε +1 επειδη το εβγαλες απο την αφανεια!

Εγραφα κι αλλο με οτι θυμαμαι εγω..κυριως απο την δεκαετια του ενενηντα και μετα
αλλα το χασα και βαριεμαι να ξανα γραψω..

Τεσπα,νομιζω πως τα μεγαλα Μουντιαλ εγιναν τη δεκαετια του 80'
οποτε ας βαλουν το χερακι τους οι παλαιότεροι..

κάποια οπτικά στιγμιότυπα..

1982
Γερμανια - Γαλλία, καρατια του Σουμαχερ στον Μπατιγκον που τον άφησε αναίσθητο
http://www.youtube.com/watch?v=tGq7VcaHoqo&feature=player_embedded#!

1982
Τελικος Ιταλια - Βραζιλια 3-2 και η μεγαλυτερη ισως ομαδα που εχει εμφανιστει ποτε
στο καλυτερο ίσως μουντιαλ ολων των εποχων δεν παιρνει την κουπα..
Βέβαια απεναντι της βρηκε και εναν μεγαλο Ροσσι
http://www.youtube.com/watch?v=X0Oh2ciGISc&feature=player_embedded#!

1998
Ολλανδια - Αργεντινη
ο μεγαλος Nτενις Μπερκαμπ χτυπα στο 89'
http://www.youtube.com/watch?v=exlBHTyB1R0&feature=player_embedded

κι επειδη στα Γιαννενα έχουμε ενα κολλημα με τους Αργεντινους

VAMOS ARGENTINA

Ισως το καλυτερο γκολ ολων των εποχων
απο τα ποδια του θεου αυτη τη φορά
http://www.youtube.com/watch?v=-rW-lK9F6TU

Οι 11 καλύτερες ομάδες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου όλων των εποχών

Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου μας έχει χαρίσει κάποιες από τις καλύτερές ποδοσφαιρικές στιγμές του αιώνα. Οι εθνικές ομάδες που λαμβάνουν μέρος έχουν να αντιμετωπίσουν σκληρό ανταγωνισμό και πολλές φορές πρέπει να δουλέψουν πολύ σκληρά για να φτάσουν στην κορυφή. Σε κάποιες περιπτώσεις το αποτέλεσμα του σκληρού αυτού αγώνα είναι τόσο εντυπωσιακό που μένει αξέχαστο.

Ποιες είναι οι εθνικές ομάδες του ποδοσφαίρου με τις καλύτερές εμφανίσεις στην ιστορία του διαγωνισμού σύμφωνα με το Gamebookers;

1. Ουγγαρία- 1954

Η εθνική Ουγγαρίας θα μείνει αξέχαστη για τις εμφανίσεις της στο μουντιάλ του 1954 και όλοι θα θυμούνται την ομάδα που σκόραρε 27 γκολ στους τελικούς του διαγωνισμού αλλά δεν μπόρεσε να πάρει τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας. Η ομάδα είχε τα συστατικά επιτυχίας που χρειαζόταν για να στεφθεί νικήτρια αλλά παρόλα αυτά δεν τα κατάφερε.

Η ομάδα που αποτελούνταν από ονόματα όπως Γκρόσιτς, Μπουζάνσκι, Λάντος, Μπόζικ, Λόραντ, Ζακαρίας, Τσίμπορ, Χιντεγκούτι, Κόκτσις, Πούσκας,Μπουντάι είχε 33 σερί νίκες και είναι η πρώτη μη Βρετανική ομάδα που κέρδισε την Αγγλία στο Γουέμπλει. Το σερί των νικών της σταμάτησε στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου στην Ελβετία χάνοντάς 3-2 από την Δυτική Γερμανία.

http://www.youtube.com/watch?v=qPfhoox5HdI

2. Βραζιλία- 1958

Η ομάδα αποτελούνταν από παίκτες όπως οι Γκιλμάρ, Ντ. Σάντος, Ν. Σάντος, Ζίτο, Μπελίνι, Ορλάντο, Γκαρίντσα, Ντιντί, Βαβά, Ζαγκάλο και από ένα νέο ποδοσφαιριστή τον Πελέ ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του στις 15 Ιουνίου εναντίον της Σοβιετικής ένωσης.

Το μουντιάλ της Σουηδίας είναι το πρώτο μουντιάλ με παγκόσμια τηλεοπτική κάλυψη και ο τεχνικός Βιθέντε Φεόλα της εθνικής Βραζιλίας, οδήγησε την ομάδα και κατέκτησε το κύπελλο παίρνοντας εκδίκηση μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου για την παταγώδη αποτυχία του προηγούμενου μουντιάλ

Αναμφισβήτητα, το καλύτερο παιχνίδι της ομάδας ήταν Βραζιλία – Ουαλία με τον Πελέ να σκοράρει το πρώτο του γκολ στο μουντιάλ. Στον τελικό όλος ο κόσμος είδε το αστείρευτο ταλέντο του Πελέ και η ποδοσφαιρική δυναστεία της εθνικής Βραζιλίας είχε ξεκινήσει, χαρίζοντάς τέτοιο θέαμα, που ο ποδοσφαιρικός κόσμος δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος.

http://www.youtube.com/watch?v=urF0vKIYx3s

3. Αγγλία-1966

Η μια και μοναδική φορά που η εθνική Αγγλίας του Σερ Άλφρεντ Ράμσεϊ σήκωσε το κύπελλο. Οι άγγλοι ακόμα θυμούνται τον τελικό με την Δ. Γερμανία στο Γουέμπλει με χιλιάδες θεατές περιλαμβανομένου της βασίλισσας της Αγγλίας και του πρίγκιπά Φίλιπ. Στον αγώνα με γκολ του Χαρστ οι άγγλοι προηγήθηκαν των Γερμανών και το γκολ έμεινε στην ιστορία σαν το πρώτο χατ τρικ του μουντιάλ. Η ομάδα των Μπάνκς, Κοέν, Ούϊλσον, Στάϊλς, Τζ. Τσάρλτον, Μούρ, Μπολ, Χαρστ, Μπ. Τσάρλτον, Χαντ, Πίτερς έδωσαν σε εκείνο τον αγώνα μαθήματα ποδοσφαιρικού θεάματός.

Εκείνο το γκολ ήταν μήλο της έριδος καθώς θεωρήθηκε αμφίσημο αλλά έδωσε και χαρά ένα ολόκληρο έθνος που ακόμα περιμένει να επαναληφθεί η επιτυχία εκείνης της χρονιάς. Στο φετινό μουντιάλ οι ελπίδες τους έχουν αναζωπυρωθεί καθώς η ομάδα είναι φαβορί του διαγωνισμού.

http://www.youtube.com/watch?v=Jaz4EDu_dRE

4. Βραζιλία-1970

Το μουντιάλ του 1970 στο Μεξικό πέρασε στην ιστορία για την τρομερή ποδοσφαιρική δύναμη της ομάδας της Βραζιλίας. Η «σελεσάο» διέθετε την καλύτερη ομάδα όλων των εποχών, που αποτελείτο από ονόματα όπως ο Πελέ άλλοι μεγάλοι αστέρες της εποχής όπως οι Ριβελίνο, Ζαϊρζίνιο, Ζέρσον, Τοστάο.

Ο τότε τεχνικός της ομάδας Μάριο Λόμπο Ζαγκάλο αλλά και ο προκάτοχος του Ζοάο Σαλντάνια είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα δυνατό σύνολο και ήταν φαβορί για πρωταθλητές του μουντιάλ. Ο Ζαγκάλο πίστευε ότι στην εθνική ομάδα μιας χώρας πρέπει να διαγωνίζονται μόνο οι καλύτεροι. Γι’ αυτό και πήρε πέντε άσσους οι οποίοι ήταν όλοι τους ηγέτες στις ομάδες τους και τους έβαλε στη βασική ενδεκάδα ταυτόχρονα. Οφείλουμε σημειώσουμε ότι μέχρι τώρα κανένας τεχνικός εθνικής ομάδας δεν έχει βάλει στην ενδεκάδα ούτε δύο παίκτες που αγωνίζονται στην ίδια θέση.

Ο Ζαγκάλο έβαλε λοιπόν μαζί τους Πελέ (Σάντος), Ριβελίνο (Κορίνθιανς), Ζαϊρζίνιο (Μποταφόγκο), Ζέρσον (Σάο Πάολο) και Τοστάο (Κρουζέιρο). Στον τελικό η Ιταλία παρακολουθούσε ανήμπορη την Βραζιλία να δίνει παράσταση ποδοσφαιρικού θεάματός με τους παίκτες να χορεύουν στο γρασίδι αποθεώνοντάς το επιθετικό ποδόσφαιρο.

http://www.youtube.com/watch?v=R3yq2wSSXpE

5. Δυτική Γερμανία-1974

Η Δ. Γερμανία του Χέλμουτ Σεν ήταν ένα από τα φαβορί του μουντιάλ του 1974, μαζί με την Ολλανδία, την Βραζιλία και την Ιταλία.

Το μεγάλο όνομα της ομάδας ήταν ο Φραντς Μπεκενμπάουερ και επίσης στο δυναμικό της υπήρχαν παίκτες όπως ο Γκούντερ Νέτσερ, ο Βόλφγκανγκ Οβερατ, ο Ράινερ Μπόνοφ, Σεπ Μάιερ και ο Πάουλ Μπράιτνερ.

Η ομάδα σαν διοργανώτρια του μουντιάλ του 1974 δεν διαγωνίστηκε στους προκριματικούς και αξίζει να σημειωθεί ότι η διοργανώτρια κληρώθηκε να αγωνιστεί για πρώτη και μοναδική φορά με την Ανατολική Γερμάνια.

Στους τελικούς έφτασαν η Ολλανδία και η Δ. Γερμανία και μετά από ένα εντυπωσιακό παιχνίδι με τον Μούλερ να σκοράρει το νικητήριο γκολ κέρδισαν το κύπελλο με τους Ολλανδούς να μην έχουν καταλάβει πως έχασαν.

http://www.youtube.com/watch?v=k9dm7sITYHE

6. Ολλανδία-1974/1978

Η ομάδα του «άγιαξ» με τον Γιόχαν Κρόιφ αλλά και με ονόματα όπως οι Γιόνγκμπλοντ, Σουρμπίρ, Χάαν, Ρίσμπεργκερ, Κρολ, Γιάνσεν, Φαν Χάνεγκεμ, Νέεσκενς, Ρεπ και Ρέζεμπρινγκ ήταν σίγουρα φαβορί και στα δύο μουντιάλ του 1974 και 1978.

Το 1974 οι Γερμανοί πήραν στα χέρια τους το έπαθλο του διαγωνισμού αφήνοντάς τους Ολλανδούς άναυδους και έτσι το 1978 οι Ολλανδοί ήταν έτοιμοι να πάρουν το αίμα τους πίσω παρά το γεγονός ότι ο Κρόιφ δεν συμμετείχε στην αποστολή. Η ομάδα της Ολλανδίας έκλεψε τις εντυπώσεις με τις εντυπωσιακές τους εμφανίσεις στους αγώνες και των δύο διαγωνισμών αλλά δεν κατάφεραν για άλλη μια φορά να στεφθεί νικήτρια με την Αργεντινή να υπερισχύει και να τους παίρνει από τα χέρια κυριολεκτικά το τρόπαιο. Κανείς δεν θα ξεχάσει τα τελευταία λεπτά του τελικού όταν το πλασέ του Ρέζενμπρινγκ χτύπησε δοκάρι και σφύριξε η λύση του αγώνα.

http://www.youtube.com/watch?v=y6bKk8Gr6fI&feature=related

7. Ιταλία- 1982

Η Ιταλία του μουντιάλ του 1982 έμεινε αξέχαστή στις μνήμες των φιλάθλων σαν την ομάδα που “χόρεψε” με την Βραζιλία και την κέρδισε με ένα εκπληκτικό αγώνα με σκορ 3-2 ανατρέποντάς τις τότε προβλέψεις. Την ομάδα αποτελούσαν πολλοί και καλοί παίκτες όπως ο Τζοφ,ο Τζεντίλε,ο Καμπρίνι, ο Κολλοβάτι, ο Σιρέα, ο Οριάλι, ο Ταρντέλι, ο Αντονιόνι, ο Κόντι, ο Ρόσι και ο Γκρατσιάνι.

Στο μουντιάλ του 1982 συμμετείχαν για πρώτη φορά 24 ομάδες Η ομάδα της εθνικής Ιταλίας κατάφερε να κερδίσει για τρίτη φορά το κύπελλο φτάνοντάς το ρεκόρ της Βραζιλίας. Ο Ρόσι βραβεύτηκε με το χρυσό παπούτσι και την χρυσή μπάλα για καλύτερός σκόρερ και παίκτης εκείνου του τουρνουά. Στον προημιτελικό όμιλο αντιμετώπισαν τον πρωτοεμφανιζόμενο Μαραντόνα με την Αργεντινή και νίκησαν με ευκολία.

Η Ιταλία έπρεπε να αντιμετωπίσει την ομάδα του Σαντάνα που όχι μόνο ήταν μια από τις καλύτερές ομάδες του διαγωνισμού αλλά είχε και την φήμη των νικητών που ακολουθούσε απο τότε την εθνική Βραζιλίας . Η Ιταλία με μέτρια απόδοση στο ξεκίνημα του διαγωνισμού είχε αντιμετωπίσει σκληρή κριτική αλλά δεν φαίνεται να πτοήθηκε τελικώς και κατάφερε να κερδίσει τους «σελεσάο» και να φτάσει στον τελικό με την Δ. Γερμανία όπου κατάφερε να κερδίσει σε ένα συναρπαστικό αγώνα με τους ήδη κουρασμένους γερμανούς με σκορ 3-1 και να στεφθεί νικήτρια μετά από 44 χρόνια.

http://www.youtube.com/watch?v=2pkhHrJPGqg

8. Γαλλία-1998

Η Γαλλία έζησε στιγμές ποδοσφαιρικού μεγαλείου το 1998 με την ομάδα του Ζινεντίν Ζιντάν. Η πρώτη ομάδα μετά την Αργεντινή το 1978 που ήταν διοργανώτρια του διαγωνισμού και κατάφερε να σηκώσει το παγκόσμιο κύπελλο. Το μουντιάλ του 1998 ήταν το πρώτο με την συμμετοχή 32 χωρών και η ομάδα της Γαλλίας δεν ήταν ανάμεσα στα φαβορί του διαγωνισμού για τον τίτλο.

Ο Ζιντάν στον τελικό έδωσε ένα σκληρό μάθημα στην Βραζιλία με δύο εκπληκτικά γκολ και κατάφερε να γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Για την Γαλλία το μουντιάλ του 1998 ήταν μια δικαίωση και πολλοί ότι ένιωσαν ότι το κύπελλο επέστρεψε σπίτι του μετά από πολλά χρόνια με τον ιδρυτή του θεσμού, Ζιλ Ριμέ, να παρακολουθεί την λαμπρή πορεία της ομάδας της χώρας του.

http://www.youtube.com/watch?v=xgSOla2fDgo

9. Καμερούν-1990

Από το 1990, όταν έφτασε μια ανάσα από τα ημιτελικά του μουντιάλ το Καμερούν είναι η ομάδα που έχει ταυτιστεί περισσότερο με τη διοργάνωση από κάθε άλλη αφρικανική. Η ομάδα ήταν η πρώτη Αφρικανική ομάδα που πέρασε στους οκτώ του διαγωνισμού, θέσεις που παραδοσιακά μονοπωλούν οι ομάδες της Ευρώπης και της νότιας Αμερικής.

Σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο το Καμερούν είχε ξεκινήσει τους αγώνες του με νίκη επί της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Αργεντινής με γκολ του Μπιγίκ στο 67ο λεπτό. Το συγκλονιστικότερο παιγνίδι της ομάδας έγινε στη Νάπολη με την Αγγλία. Τα «αδάμαστα λιοντάρια» τη Αφρικής νικηθήκαν από τα «λιοντάρια» με 3-2 στην παράταση, αφού ο Ροζέ Μιλά και η παρέα του έφθασαν πολύ κοντά στον τελικό στην κανονική διάρκεια του αγώνα, προτού μιλήσει η κλάση του μεγάλου κανονιέρη Γκάρι Λίνεκερ.

http://www.youtube.com/watch?v=zhxoB1TpYCA&feature=related

10. Βραζιλία-1994

Στο μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ δεν θα ξεχαστεί από τους έλληνες φιλάθλους για δύο λόγους, για την συμμετοχή της χώρας μας και το γκολ του νεαρού τότε Νίκου Μαχλά στον νικηφόρο(1-0) αγώνα με την Ρωσία αλλά και για τον μεγάλο τελικό της Βραζιλίας και Ιταλίας που άφησε τα χνάρια του στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Η Βραζιλία των Ταφαρέλ, Αλνταίρ, Ρομάριο, Μπεμπέτο και Ντούνγκα, απέναντι στην Ιταλία των Παλιούκα, Μπαρέζι, Μαλντίνι, Ντοναντόνι και Ρομπέρο Μπάτζιο.

Ο <<Βούδας>> είναι και ο λόγος που θα θυμόμαστε για πάντα τον συγκεκριμένο τελικό, για το τελευταίο χαμένο πέναλτι που έδωσε το τρόπαιο στην Σελεσάο. Η εκτέλεση αυτή τον ακολουθούσε από τότε, έχει μπει στο πάνθεον των ποδοσφαιρικών αναμνήσεων, ενώ ενέπνευσε και διαφημιστικό σποτ γνωστής μάρκας. Βραζιλία στο μουντιάλ στέφθηκε νικήτρια μετά από 24 χρόνια προσπαθειών.

http://www.youtube.com/watch?v=YH6Sq2l7sTo&feature=related

11. Δυτική Γερμανία- 1990

Η ομάδα της Γερμανίας στο μουντιάλ του 1990 μπορεί να μην είχε τα ονόματα της εθνική Γερμανίας των προηγούμενων διαγωνισμών αλλά σίγουρα με μια 11αδα που αποτελούταν από τους Χάραλντ Σουμάχερ, Χανς-Πέτερ Μπρίγκελ, Αντρέας Μπρέμε, Ούλι Στίλικε, Γιούργκεν Κόλερ, Λόταρ Ματέους, Τόμας Χέσλερ, Πιερ Λιτμπάρσκι, Ρούντι Φέλερ, Καρλ-Χάιντς Ρουμενίνγκε, Γιούργκεν Κλίνσμαν χαρακτηριζόταν από μεθοδικότητα και χαρακτήρα.

Το μουντιάλ του 1990 ήταν ένα από τα πιο διάσημα μουντιάλ με 26.6 εκατομμύρια παίκτες να παρακολουθούν τους αγώνες από τους δέκτες τους αλλά και ένα από τα πιο φτωχά σε γκολ μουντιάλ με μόλις 115 γκολ σε 52 αγώνες. Στους τελικούς η ομάδα την Δ. Γερμανίας αντιμετώπισε την Αργεντινή σε μια επανάληψη των αγώνων του προηγούμενου μουντιάλ και κατάφερε να την κερδίσει σε ένα αγώνα που έκοβε την ανάσα μέχρι το τελευταίο λεπτό.

http://www.youtube.com/watch?v=txNLo5mame0&NR=1


http://worldcup.gamebookers.com/2010/05/%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF-%CE%BA%CF%8D%CF%80/

Το contra.gr παρουσιάζει τα 8 ζευγάρια, θυμάται με βίντεο τους αγώνες του παρελθόντος και αναλύει τις πιθανότητες πρόκρισης.

1. Ουρουγουάη-Νότια Κορέα

Δύο χώρες που χρειάζονται... σπιτική θαλπωρή για να αποδώσουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η Ουρουγουάη και η Νότια Κορέα, διασταυρώνουν τα "ξίφη" τους στο εναρκτήριο παιχνίδι της φάσης των 16.
Η "τσελέστε" αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια το 1930 στο Μουντιάλ που διοργάνωσε η ίδια, καθώς και το 1950 στη Βραζιλία. Στο Μεξικό το 1970 τερμάτισε 4η, ίδια θέση με αυτήν στην Ελβετία το 1954, στη μοναδική διοργάνωση που διεξήχθη στην Ευρώπη και τα πήγε καλά. Στη Νότια Αφρική, σε ουδέτερο έδαφος δηλαδή, έχει εμφανίσει όλα τα στοιχεία εκείνα που μπορούν να τη φέρουν και πάλι στην ελίτ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Μετά από 40 χρόνια ψάχνει με αξιώσεις κάτι καλύτερο από μία απλή παρουσία στον 2ο γύρο του τουρνουά, που είναι και η καλύτερη θέση που έχει καταλάβει από τα ημιτελικά του 1970.

Η ομάδα του Οσκαρ Ταμπάρες προκρίθηκε αήττητη από τον 1ο όμιλο που περιείχε τη διοργανώτρια Νότια Αφρική, την πρωταθλήτρια Κεντρικής Αμερικής ομάδα του Μεξικού και την φιναλίστ κόσμου του 2006 Γαλλία. Το σημαντικότερο επίτευγμα, όμως, είναι ότι δεν δέχθηκε γκολ σε κανένα από τα τρία παιχνίδια που έδωσε. Οι Ντιέγκο Φορλάν, Λουίς Σουάρες, Εντισον Καβάνι προδιαθέτουν για μία ικανότατη εμπροσθοφυλακή, ωστόσο η "τσελέστε" απέδειξε ότι τα καταφέρνει το ίδιο καλά και στα μετόπισθεν και, μάλιστα, χωρίς να επιβεβαιώσει τον κανόνα που θέλει κάθε ομάδα της Ουρουγουάης να καταρρίπτει κάθε ρεκόρ καρτών όποτε αγωνίζεται.
Η Νότια Κορέα, από την πλευρά της, εξιστορεί με περηφάνια ακόμα τον θρίαμβο του 2002, όταν και συμμετείχε στα ημιτελικά του τουρνουά που συνδιοργάνωσε με την Ιαπωνία. Φυσικά η λέξη θρίαμβος αφορά τη δική της οπτική γωνία, αφού για την Ιταλία και την Ισπανία ο χαρακτηρισμός αλλάζει, με δεδομένες τις διαιτητικές αποφάσεις που ευνόησαν όσο χρειάστηκε την ομάδα (τότε) του Γκους Χίντινκ. Ακόμα κι έτσι, η ιστορία του ποδοσφαίρου κατέγραψε την Νότια Κορέα ως 4η δύναμη του κόσμου εκείνη την περίοδο, στη μοναδική διοργάνωση από τις 7 προηγούμενες που συμμετείχε και προκρίθηκε από τον 1ο γύρο.
Εκτός... έδρας, εξάλλου, οι Νοτιοκορεάτες είχαν σημειώσει μόλις μία νίκη, το 2006 κόντρα στο Τόγκο (2-1), μέχρι την επιτυχία επί της Εθνκής Ελλάδας. Το προαναφερθέν "τρίποντο" αποδείχθηκε αρκετό για την ομάδα του Πιμ Φέρμπεϊκ, συνεχιστή της ολλανδικής κυριαρχίας που θέσπισε ο Χίντινκ. Η (βαριά) ήττα από την Αργεντινή δεν επηρέασε τους Ασιάτες, που "καρδιοχτύπησαν" μόνο απέναντι στη Νιγηρία στο τελευταίο ματς του ομίλου, καταφέρνοντας εν τέλει να αποσπάσουν την πολυπόθητη ισοπαλία (2-2) που τους έδινε την πρόκριση.

1950: Ουρουγουάη-Βραζιλία 2-1
http://www.youtube.com/watch?v=1uvGXdAlq3o&feature=player_embedded

2002: Η πορεία της Νότιας Κορέας
http://www.youtube.com/watch?v=lhfgB4dldoE&feature=player_embedded

Οι Ντιέγκο Φορλάν και Λουίς Σουάρες μαζί σε όλες τις διοργανώσεις φέτος έχουν σημειώσει 85 γκολ (32 και 53 αντιστοίχως).

2. ΗΠΑ-Γκάνα

Τα δύο φαβορί να ακολουθήσουν τα... φαβορί των ομίλων τους στην επόμενη φάση, ΗΠΑ και Γκάνα, πέτυχαν τον σκοπό τους, αλλά η παρουσία τους στην... αδύναμη πλευρά του ταμπλό του Μουντιάλ, ανοίγει την όρεξη για μία θέση στα ημιτελικά. Εξάλλου, με Ουρουγουάη, Νότια Κορέα, ΗΠΑ και Γκάνα να διεκδικούν μία θέση στους "4", οι πιθανότητες του 25% αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα και όχι την δημοσιογραφική αντικειμενικότητα. Οσο για την προϊστορία, αρκετά πρόσφατη, αφού οι δύο χώρες είχαν τεθεί αντιμέτωπες στη φάση των ομίλων του 2006, με τη Γκάνα να κερδίζει 2-1

Οι ΗΠΑ αποτέλεσαν την ευχάριστη έκπληξη του 2ου ομίλου. Η ισοπαλία κόντρα στην Αγγλία δεν ήρθε μόνο χάρη στην τύχη (ή καλύτερα χάρη στον Ρόμπερτ Γκριν). Ηταν αποτέλεσμα μιας καλοδουλεμένης ομάδας από τον Μπομπ Μπράντλεϊ (επικεφαλής τα τελευταία τέσσερα χρόνια), η οποία διαθέτει ρόστερ γεμάτο ποδοσφαιριστές με σπουδαίες ευρωπαϊκές εμπειρίες. Στις δύσκολες στιγμές έχει πάντα τη λύση, αφού δεν ήταν μόνο η ισοφάριση επί της Αγγλίας, αλλά και η ανατροπή στο ματς με τη Σλοβενία που προσέφερε έναν δεύτερο υπερπολύτιμο βαθμό. Φυσικά υπάρχει και το ψυχωμένο παιχνίδι με την Αλγερία, το οποίο κρίθηκε (και συνάμα κι η πρόκριση) στο 91ο λεπτό, από το τέρμα του φύσει και θέσει ηγέτη της ομάδας, Λάντον Ντόνοβαν.
Οι Αμερικανοί δεν φοβήθηκαν κανέναν αντίπαλο και δικαιώθηκαν. Το έκαναν κόντρα στη Βραζιλία στη φάση των 16 το 1994, στο δικό τους Μουντιάλ, και όσο κι αν προσπάθησαν, έφυγαν ηττημένοι από το γήπεδο έστω με το "φτωχό" 1-0. Το έκαναν όταν αντιμετώπισαν τη Γερμανία στα προημιτελικά του 2002 και αποκλείστηκαν εκ νέου με σκορ 1-0. Απέναντι στην Γκάνα δεν έχουν κανένα λόγο να φοβηθούν και με δεδομένη την ευκαιρία για αξιόλογη πορεία που τους παρουσιάζεται, οι ημέρες του... 1930, όταν και τερμάτισαν στην 4η θέση (μεταξύ 13 ομάδων), μοιάζει πολύ πιο κοντινή από όσο στην πραγματικότητα.
Η Γκάνα, από την πλευρά της, αποτελεί για δεύτερο σερί Μουντιάλ τη μοναδική αφρικανική ελπίδα. Από το 1986, εξάλλου, μόνο μία ομάδα από τη "μαύρη ήπειρο" προκρίνεται στην επόμενη φάση και οι παίκτες του Μίλοβαν Ράγεβατς φάνηκαν εκ νέου συνεπείς στο ραντεβού τους. Η νίκη επί της Σερβίας στο πρώτο ματς ήταν το κομβικό σημείο της πορείας των "μαύρων άστρων". Η απουσία του Μικαέλ Εσιέν λησμονήθηκε γρήγορα και κάθε ένας από τους έντεκα ποδοσφαιριστές έδινε τα πάντα για την ομάδα.
Ακόμα και τα εσωτερικά προβλήματα άφησαν ανεπηρέαστη την αγωνιστική απόδοση, εν αντιθέσει με μία συγκεκριμένη ομάδα. Ο Σούλεϊ Μουντάρι, ως άλλος Νικολά Ανελκά, τσακώθηκε (ξανά) με τον προπονητή του και μάζεψε τα πράγματά του να φύγει, ωστόσο μία συγγνώμη ήταν αρκετή για να τον επαναφέρει στο ρόστερ. Κανείς από τους συμπαίκτες του δεν πήρε θέση υπέρ ή κατά, κανείς δεν μεγαλοποίησε το θέμα με παράπλευρες ενέργειες, αφού, έστω κι απρόσμενα, η Γκάνα έβαλε το σοβαρό προσωπείο της και έκανε το καθήκον της. Ακόμα και με ήττα στο τελευταίο ματς κόντρα στη Γερμανία, ακόμα και με ισοπαλία νωρίτερα κόντρα στην Αυστραλία.

2006: Γκάνα-ΗΠΑ 2-1
http://www.youtube.com/watch?v=AOCLXoSyqPU&feature=player_embedded

Οι δύο χώρες είχαν "κονταροχτυπηθεί" για έναν συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή, αρκετά γνωστό και στο ελληνικό κοινό πλέον. Ο Φρέντι Αντού, το άλλοτε παιδί-θαύμα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, που άρχισε καριέρα στα 13 του χρόνια, βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμάχης των δύο ομοσπονδιών. Γκανέζος στο αίμα, αμερικανικός στην ψυχή, ο νυν επιθετικός του Αρη προτίμησε τις Ηνωμένες Πολιτείες, έστω κι αν η ιστορία δεν τον δικαιώνει...

3. Γερμανία-Αγγλία

Εάν υπάρχει ένα ζευγάρι που ουδείς περίμενε να αντικρίσει σε τόσο πρώιμο στάδιο, αυτό είναι το ζευγάρι που θα διεκδικήσει ένα "εισιτήριο" για τα προημιτελικά στο Μπλεμφοντέν. Γερμανία εναντίον Αγγλίας για 4η φορά στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου και οι αναμνήσεις επιστρέφουν...

Η πρώτη συνάντηση των δύο χωρών εντοπίζεται το 1908 (με την Αγγλία να επικρατεί 5-1 μέσα στο Βερολίνο), αλλά μέχρι 1966, οι αναμετρήσεις τους περνούν απαρατήρητες. Στο "Γουέμπλεϊ", στον τελικό του Μουντιάλ, γεννήθηκε μία κορυφαία αντιπαλότητα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, χάρη στο περίφημο γκολ-"φάντασμα" του Τζεφ Χαρστ. Τα "λιοντάρια" κατέκτησαν ένα αμφιλεγόμενο τρόπαιο, το μοναδικό της τροπαιοθήκης τους, ένα τρόπαιο που εκ του αποτελέσματος κρίνοντας πιθανότατα να είχε αλλάξει τον ρου της ποδοσφαιρικής ιστορίας. Οι δύο ομάδες συναντήθηκαν ξανά σε Μουντιάλ τέσσερα χρόνια αργότερα. Τα "πάντσερ" πήραν την εκδίκησή τους με μία επική ανατροπή. Από 0-2, ισοφάρισαν σε 2-2 και στην παράταση νίκησαν 3-2 και προχώρησαν στα προημιτελικά της διοργάνωσης.
Τα χρόνια περνούσαν, η Γερμανία αντιμετώπιζε την Αγγλία είτε σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (προκριματικά 1972) είτε σε φιλικά και στις περισσότερες των περιπτώσεων έβγαινε νικήτρια. Το 1982, στην Ισπανία, οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ακόμα μία φορά. Στη δεύτερη φάση των ομίλων πια, όπου το 0-0 στον πρώτο αγώνα του γκρουπ αποδείχθηκε κομβικό. Η πρόκριση κρίθηκε μεταξύ των δύο χωρών, με τη Δυτική Γερμανία να κερδίζει στην τελευταία αγωνιστική την Ισπανία, κόντρα στην οποία οι Αγγλοι είχαν "κολλήσει" στο 0-0. Η "νάτσιοναλμανσαφτ' προκρίθηκε κι έφτασε μέχρι τον τελικό (όπου ηττήθηκε από την Ιταλία), τα "λιοντάρια" αποκλείστηκαν χωρίς να γνωρίσουν ήττα στο τουρνουά! Η επόμενη μουντιαλική φορά ήρθε το 1990, στον ημιτελικό της διοργάνωσης, σε ένα συναρπαστικό παιχνίδι. Ενα γκολ για κάθε ομάδα στο 90λεπτό, ένα δοκάρι για κάθε ομάδα στην παράταση και δύο πέναλτι για την Αγγλία να χάνονται, με συνέπεια η Γερμανία να προκριθεί και ο Γκάρι Λίνεκερ να αναφωνήσει το περίφημο "το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που διαρκεί 90 λεπτά και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί".
Εν έτει 2010, οι δύο χώρες ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους. Η Αγγλία άρχισε άσχημα (κόντρα σε ΗΠΑ), συνέχισε ακόμα πιο άσχημα (κόντρα σε Αλγερία), αντιμετώπισε τη γενική κατακραυγή και εν τέλει στο τελευταίο κρίσιμο παιχνίδι νίκησε τη Σλοβενία με πολύ καλή εμφάνιση και προκρίθηκε. Στον αντίποδα, η ομάδα του Γιόαχιμ Λεβ άρχισε εντυπωσιακά (συνέτριψε 4-0 την Αυστραλία), συνέχισε με αμφιλεγόμενο τρόπο (ήττα 1-0 από τη Σερβία, ολοκληρώνοντας το ματς με 10 παίκτες, αλλά όχι και τόσο άσχημη εμφάνιση) και ολοκλήρωσε την παρουσία της στον όμιλο με μία επαγγελματική νίκη-πρόκριση (1-0 επί της Γκάνας).

1966: Αγγλία-Γερμανία 4-2 παρ. (2-2 κ.α.)
http://www.youtube.com/watch?v=VT2CAbraGjc&feature=player_embedded

1990: Γερμανία-Αγγλία 5-3 πέν. (1-1 παρ., 1-1 κ.α.)
http://www.youtube.com/watch?v=qT0ZTYHg3nc&feature=player_embedded

Δύο εξίσου αξιομνημόνευτοι αγώνες, είναι αυτοί των προκριματικών του Μουντιάλ του 2002. Στον πρώτο, στο τελευταίο παιχνίδι πριν το κλείσιμο του "Γουέμπλεϊ" για ανακατασκευή, η Γερμανία νίκησε με 1-0. Στον επαναληπτικό, η Αγγλία ξέσπασε και διέλυσε τους Γερμανούς στο Μόναχο με 5-1. Αμφότερες προκρίθηκαν.

4. Αργεντινή-Μεξικό

Τέσσερα χρόνια μετά, οι μνήμες από τη φάση των 16 της διοργάνωσης της Γερμανίας είναι ακόμα νωπές. Αργεντινή και Μεξικό είχαν τεθεί αντιμέτωπες το 2006 και ένα εκπληκτικό γκολ του Μάξι Ροντρίγκες στην παράταση εκείνου του αγώνα είχε στείλει την "αλμπιτσελέστε" στα προημιτελικά και τους "τρι" στο αεροπλάνο της επιστροφής από την Γερμανία.

Το 2010, στη Νότια Αφρική, υπάρχει εκ νέου Ροντρίγκες, αλλά από τη βασική σύνθεση στον πάγκο, υπάρχει εκ νέου Ντιέγκο Μαραντόνα, αλλά από τις εξέδρες επίσης στον πάγκο και φυσικά υπάρχει ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο των Αργεντινών. Αυτή τη φορά ο Λιονέλ Μέσι είναι ο ηγέτης της ομάδας, έχοντας το κατάλληλο υπόβαθρο σε σχέση με το 2006. Αυτή τη φορά η Αργεντινή δεν παίζει ως κλασική Λατινοαμερικανική ομάδα, αφού χρησιμοποιεί και το "ευρωπαϊκό" στοιχείο, την ποδοσφαιρική λογική, που συχνά λείπει από εκείνο το γεωγραφικό σημείο του πλανήτη. Και κυρίως, το ταλέντο και η ποιότητα του έμψυχου δυναμικού παρέμεινε στο ίδιο, υψηλό επίπεδο.
Η νίκη επί της Νιγηρίας, παρότι ήρθε με το αποπροσανατολιστικό 1-0, φανέρωσε κάποια ψήγματα των δυνατοτήτων της ομάδας του Μαραντόνα, η οποία στα προκριματικά λοιδωρήθηκε όσο καμία άλλη. Απέναντι στη Νότια Κορέα εμφάνισε την ίδια ικανότητα στη δημιουργία, μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στο γκολ και παρεμφερή επιπολαιότητα στην άμυνα, αλλά το 4-1 ήταν αρκετό για να τη στείλει (ουσιαστικά) στην επόμενη φάση. Η νίκη με 2-0 επί της Εθνικής Ελλάδας πιστοποίησε την πρωτιά της στον όμιλο και με δεδομένη την ευνοϊκή κλήρωση, ο δρόμος για τον τελικό του Γιοχάνεσμπουργκ μοιάζει... στρωμένος με ροδοπέταλα.
Το Μεξικό, στον αντίποδα, αποκλείστηκε το 2006 για τέταρτη σερί φορά στη φάση των 16, μία εξέλιξη που τείνει να εξελιχθεί σε παράδοση. Σίγουρα καλύτερη από το σερί των πέντε σερί αποκλεισμών στον πρώτο γύρο από το 1950 μέχρι το 1966, αλλά υπάρχει και μία παρουσία στα προημιτελικά το 1986 (το τουρνουά διεξήχθη στο Μεξικό), η οποία έχει γλυκάνει τους φίλους της ομάδας. Η σταθερή παρουσία στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου χρίζει το συγκρότημα του Χαβιέρ Αγκίρε μία αξιοπρόσεκτη μονάδα στη διοργάνωση, η οποία, όμως, κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα κάνει το βήμα παραπάνω.
Τα μηνύματα που έστειλε στη φάση των ομίλων δεν ήταν αποτρεπτικά. Στην πρεμιέρα με τη διοργανώτρια Νότια Αφρική, η ομάδα του Μεξικού εμφανίστηκε "μουδιασμένη", κινδύνεψε να ηττηθεί, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχασε την ψυχραιμία της. Το απέδειξε στη συνέχεια, όταν αντιμετώπισε τη Γαλλία και με τον Αγκίρε να "κλέβει" την ταυτότητα του Ραϊμόν Ντομενέκ και τους Μεξικανούς να ρεζιλεύουν τους "τρικολόρ", θέτοντάς τους εκτός μάχης της πρόκρισης. Το παιχνίδι με την Ουρουγουάη κρίθηκε αδιάφορο και η ήττα με 1-0 απλώς περιόρισε τους Μεξικανούς στη δεύτερη θέση του ομίλου και τους έφερε αντιμέτωπους με την Αργεντινή, δίνοντάς τους την ευκαιρία για εκδίκηση...

2006: Αργεντινή-Μεξικό 2-1 παρ. (1-1 κ.α.)
http://www.youtube.com/watch?v=rh9ZC64uHHU&feature=player_embedded


Ο βασικός επιθετικός της εθνικής ομάδας του Μεξικού, Γκιγέρμο Φράνκο, είναι Αργεντινός. Το 2005 επέλεξε τα χρώματα του Μεξικού παίρνοντας τη σχετική υπηκοότητα, διότι μόνο έτσι θα μπορούσε να συμμετάσχει σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο προπονητής του Μεξικού το 2006 ήταν ο Ρικάρντο λα Βόλπε, ο οποίος είχε γεννηθεί στο Μπουένος Αϊρες, είχε κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 με την "αλμπιτσελέστε" ως τερματοφύλακας, αλλά έζησε πολλά χρόνια στο Μεξικό και θεωρείται ένας από τους κορυφαίους τεχνικούς που πέρασαν από τη χώρα.

5. Ολλανδία-Σλοβακία

Οταν ο Αριεν Ρόμπεν πατήσει στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου στο Ντέρμπαν, οι καρδιές των εκατομμυρίων φίλων των "οράνιε" θα χτυπήσουν και πάλι στους ρυθμούς του 1974 και του 1978. Τότε που οι Ολλανδοί δίδαξαν το total football και αγωνίστηκαν σε δύο σερί τελικούς, έστω κι αν αποχώρησαν με σκυμμένο κεφάλι και στις δύο περιπτώσεις. Οι Σλοβάκοι, στον αντίποδα, διαθέτουν την ευτυχία του "πρωτάρη" στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, αλλά απέδειξαν ότι η χαρά της συμμετοχής δεν είναι αρκετή γι' αυτούς.

Φυσικά το να αντιμετωπίζεις την Ολλανδία μόνο περιθώρια αισιοδοξίας δεν σου αφήνει. Πόσο μάλλον αυτήν την Ολλανδία, η οποία δεν θυμίζει σε τίποτα τις αυτοκαταστροφικές "τουλίπες" του πρόσφατου παρελθόντος. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Ο Ρόμπεν δείχνει ικανός να βγάλει 90λεπτό και σε συνδυασμό με την παρουσία του Γουέσλεϊ Σνάιντερ, το ολλανδικό "δυναμό" διαθέτει τα κατάλληλα εξαρτήματα για να στηριχθεί το σύνολο. Φυσικά τα δύο αυτά εξαρτήματα είναι τσακωμένα, αλλά μόνο έτσι τηρείται η... παράδοση των Ολλανδών ποδοσφαιριστών, που θεωρούν... χρέος τους να βρίσκονται στα "μαχαίρια".
Κάπως έτσι, όμως, ήρθε η άνετη πρόκριση από τον όμιλο, με τρεις νίκες που επειδή ακριβώς δεν έπεισαν κανένα, αποδεικνύουν ότι φέτος η Ολλανδία είναι ικανή για σπουδαία πράγματα. "Σβηστές μηχανές" και νίκη με 2-0 επί της Δανίας, υποτονική εμφάνιση και νίκη 1-0 επί της Ιαπωνίας, αδιάφορη αναμέτρηση με το Καμερούν και ξανά νίκη, με 2-1. Ο Μπερτ φαν Μάρβαϊκ τρίβει τα χέρια του από το πόσο άκοπα προκρίθηκε η ομάδα του, χωρίς να τύχουν τραυματισμοί που πάντα πλήττουν το "στρατόπεδο" των "οράνιε" σε μεγάλες διοργανώσεις. Εάν πετύχει το σκοπό της με ακόμα μία επαγγελματική νίκη επί των Σλοβάκων, η λογική τη φέρνει αντιμέτωπη με τη Βραζιλία στα προημιτελικά. Οπως το 1994. Ή όπως το 1998 στα ημιτελικά. Και εκεί όλοι θα περιμένουν την πραγματική Ολλανδία. Εάν εμφανιστεί, είναι θέμα κυρίως των παικτών της, αλλά και της Σλοβακίας...
Η πορεία της ομάδας του Ματίας Κεκ στα προκριματικά της διοργάνωσης ήταν καθ' όλα αξιοπρόσεκτη. Με βασικό της όπλο την επιθετική λειτουργία και με πρωτεργάτη τον Μάρεκ Χάμσικ, η Σλοβακία προκρίθηκε απευθείας στο Μουντιάλ και προετοιμάστηκε για τα πρώτα τρία παιχνίδια της (σύντομης) ιστορίας της στον θεσμό. Η μοίρα τα έφερε έτσι, όμως, που δεν ήταν και τα τελευταία. Μία μοίρα που ως γνωστόν καθορίζεται από τις πράξεις και όταν ήρθε η ώρα οι Σλοβάκοι να πάρουν στα χέρια τους την τύχη τους, δεν περίμεναν ούτε λεπτό. Δεν φοβήθηκαν μήπως ξυπνήσει ο "κοιμώμενος γίγαντας" Ιταλία και πήραν τη νίκη με 3-2, σε ένα συναρπαστικό παιχνίδι για την 3η αγωνιστική του ομίλου. Αυτή η νίκη έφερε τη Σλοβακία από την τελευταία θέση στη δεύτερη και της έδωσε την πρόκριση για την επόμενη φάση.
Φυσικά χρειάστηκε να περάσει και την ψυχρολουσία της πρεμιέρας, όπου η κατά ένα Μουντιάλ πιο έμπειρη Νέα Ζηλανδία πάλεψε μέχρι τέλους και στις καθυστερήσεις στέρησε ένα σίγουρο "τρίποντο" από τους Σλοβάκους. Αυτό το πάθημα... δεν έγινε μάθημα για τον Κεκ και τους παίκτες του, που δεν κατάφεραν να περιορίσουν τα κενά τους στην άμυνα κι έτσι η Παραγουάη νίκησε εύκολα 2-0 στο μεταξύ τους παιχνίδι. Υπήρχε, όμως, "σκουάντρα ατζούρα", ήτοι υπήρχε ελπίδα. Οι Σλοβάκοι άδραξαν την ευκαιρία, ο Ρόμπερτ Βίτεκ σημείωσε δύο καθοριστικά γκολ για την εξέλιξη του αγώνα και έδωσε την πρόκριση στην ομάδα του, που μπορεί να απέχει παρασάγγας από τη σπουδαία Τσεχοσλοβακία των τελικών του 1934 και του 1962, αλλά συντηρεί πάντα δικαίωμα στο όνειρο.

1994: Βραζιλία-Ολλανδία 3-2
http://www.youtube.com/watch?v=vqLEpbGfNDo&feature=player_embedded

1962: Βραζιλία-Τσεχοσλοβακία 3-1
http://www.youtube.com/watch?v=bV2IGo1KS2Q&feature=player_embedded


Η Ολλανδία ήταν η πρώτη χρονικά ομάδα που εξασφάλισε την πρόκρισή της στην επόμενη φάση, με το πέρας της 2ης αγωνιστικής.

6. Βραζιλία-Χιλή

Η ταλαιπωρία της φάσης των ομίλων ολοκληρώθηκε για τη Βραζιλία και τώρα αρχίζει το Μουντιάλ της. Η "σελεσάο" πάντα αντιμετώπιζε ως... προκριματικά τα παιχνίδια του 1ου γύρου, αφού ποτέ δεν δυσκολεύθηκε ιδιαίτερα να περάσει κι αυτό συνέβη και τώρα. Μέσα σε δύο αγωνιστικές είχε "καθαρίσει" την πρόκριση, τη στιγμή που η αντίπαλός της, Χιλή, παρότι είχε την ίδια συγκομιδή στους πρώτους δύο αγώνες, μέχρι το τελευταίο λεπτό της 3ης ημέρας δεν είχε εξασφαλίσει την πρόκριση.

Αυτή εν τέλει ήρθε κι έδωσε το δικαίωμα στις δύο χώρες να παίξουν ένα επαναληπτικό που οφείλουν από το 1998. Μπορεί κάθε λίγο και λιγάκι να τίθενται αντιμέτωπες για τα προκριματικά του Μουντιάλ ή για το Κόπα Αμέρικα, ωστόσο υπάρχουν ανοιχτοί λογαριασμοί από εκείνο το ματς. Στο Παρίσι, στη φάση των 16 και πάλι, μία ημέρα νωρίτερα (27 Ιουνίου 1998), είχαν τεθεί αντιμέτωπες στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας, με έναν απρόσμενο "ήρωα" της Βραζιλίας να "καταδικάζει" τους φιλόδοξους Χιλιανούς σε αποκλεισμό. Ο Σέζαρ Σαμπάιο σημείωσε και τα δύο πρώτα γκολ της χώρας του και άνοιξε το δρόμο για την πρόκριση. Φυσικά η Χιλή του Νέλσον Ακόστα, στην επανεμφάνισή της σε Μουντιάλ μετά την τιμωρία που της είχε επιβάλλει η FIFA στις δύο προηγούμενες διοργανώσεις, δεν ήταν καμία τυχαία ομάδα. Με επιθετικό δίδυμο τους Ιβάν Ζαμοράνο και Μαρσέλο Σάλας ήταν ικανή να διασπάσει οποιαδήποτε άμυνα και μία φορά το πέτυχε στο 68ο λεπτό με τον Σάλας. Είχε προηγηθεί ένα γκολ του Ρονάλντο σε ένα Μουντιάλ που τελικώς δεν κατάφερε να λάμψει όσο θα ήθελε (ή όσο στο επόμενο), με τον Βραζιλιάνο να σκοράρει και αμέσως μετά τη μείωση του σκορ και να διαμορφώνει το τελικό 4-1.
Δώδεκα χρόνια μετά τα στάτους των δύο χωρών στο ποδόσφαιρο παραμένουν αναλλοίωτα. Η Βραζιλία διατηρείται στην κορυφή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, έχοντας κατακτήσει μία φορά το βαρύτιμο τρόπαιο κι έχοντας χάσει στον τελικό εκείνου του Μουντιάλ το 1998. Φέτος εκκινεί και πάλι ως το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του θεσμού και στη φάση των ομίλων έδειξε απλώς ένα μέρος των δυνατοτήτων της. Με τον Κάρλος Ντούνγκα να έχει επιβάλλει την πειθαρχία σε ένα σύνολο που η αναρχία βρίσκεται αποτυπωμένη στο DNA, η "σελεσάο" δείχνει ότι μπορεί να αφήσει πίσω της το "στραπάτσο" του 2006 και να φτάσει σε μία νέα επιτυχία, την 6η στην ιστορία της. Ηγέτης αυτής της ομάδας ο Κακά, ο οποίος έδωσε δύο ασίστ στο νικηφόρο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού, προτού αποβληθεί άδικα από τον διαιτητή, αλλά με την τιμωρία να του δίνει ανάσες στο αδιάφορο παιχνίδι με την Πορτογαλία. Συμπαραστάτες, ο Λουίς Φαμπιάνο, ο Μαϊκόν, ο Ζούλιο Σέζαρ, ο Λούσιο και ο Ζιλμπέρτο Σίλβα, ποδοσφαιριστές που στα τρία ματς του ομίλου έδειξαν πρόθυμοι να σηκώσουν το μεγαλύτερο βάρος της πορείας. Βέβαια οι από μηχανής θεοί στη "σελεσάο" δεν είναι σπάνιο φαινόμενο και το ματς με την Χιλή προσφέρεται για έναν τέτοιο ρόλο. Ο Σέζαρ Σαμπάιο έδειξε τον δρόμο εξάλλου...
Οταν μιλάμε για Χιλή, για τη συγκεκριμένη Χιλή, χρειάζεται μία απαραίτητη διευκρίνιση: πρόκειται για μία ομάδα με αστείρευτο ταλέντο από τη μέση και μπροστά, με ποδοσφαιριστές που γνωρίζουν άριστα τα μυστικά της μπάλας, αλλά που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να μπουν σε κάποιο "καλούπι". Ο Μαρσέλο Μπιέλσα το κατάλαβε εγκαίρως από τα προκριματικά κιόλας και γι' αυτό η ομάδα του έφτασε μέχρι τις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου για τρίτη φορά στην ιστορία της. Η δεύτερη αναλύθηκε άνωθεν, η πρώτη αποτελεί το "ταβάνι" για κάθε Χιλιανό. Το 1962, η πληγείσα από τον μεγαλύτερο καταγεγραμμένο σεισμό στην ιστορία της ανθρωπότητας διοργανώτρια του Μουντιάλ κατάφερε (με αρκετό "σπρώξιμο" είναι η αλήθεια) να φτάσει μέχρι την τρίτη θέση του κόσμου. Τέτοιες βλέψεις δεν υπάρχουν τώρα, αλλά η εικόνα που εμφάνισε η ομάδα στα δύο πρώτα παιχνίδια του ομίλου (νίκες κόντρα σε Ελβετία και Ονδούρα) και κυρίως αυτή των πρώτων λεπτών στο παιχνίδι με την Ισπανία, επιβεβαιώνουν ότι οι Νοτιοαμερικανοί είναι ικανοί για το καλύτερο. Φυσικά και για το χειρότερο, όπως απέδειξαν με το πρώτο γκολ που δέχθηκαν από τους "φούριας ρόχας" και με τα ακατανόητα δυνατά μαρκαρίσματα που επέφεραν μία εξίσου ανόητη κόκκινη κάρτα.

1998: Βραζιλία-Χιλή 4-1
http://www.youtube.com/watch?v=RyLXL0Ca9_4&feature=player_embedded

2008: Χιλή-Βραζιλία 0-3
http://www.youtube.com/watch?v=hiQKDglHgH0&feature=player_embedded

2009: Βραζιλία-Χιλή 4-2
http://www.youtube.com/watch?v=7s-3EagCyt0&feature=player_embedded

Η Χιλή αποβλήθηκε από τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1990 για το επεισόδιο με τον Ρομπέρτο Ρόχας. Ο Χιλιανός τερματοφύλακας αυτοτραυματίστηκε με ξυράφι στον αγώνα των προκριματικών κόντρα στη Βραζιλία, προσποιούμενος ότι τον είχε πετύχει ένα βεγγαλικό από τις εξέδρες, ώστε η ομάδα του να κερδίσει το ματς (το οποίο διεκόπη) στα χαρτιά. Η Χιλή τιμωρήθηκε και για τα προκριματικά του επόμενου Μουντιάλ (των ΗΠΑ).

7. Παραγουάη-Ιαπωνία

Μπορεί να συνθέτουν ένα αρκετά... αταίριαστο ζευγάρι, αλλά η εικόνα της Παραγουάης και της Ιαπωνίας στη φάση των ομίλων δίνουν ελπίδες και στις δύο ομάδες για κάτι ανώτερο από τη φάση των 16. Η εξουδετέρωση της μιας σημαίνει αυτομάτως το καλύτερο πλασάρισμα στην ιστορία του θεσμού της άλλης, αφού καμία εκ των δύο δεν έχει καταφέρει να προχωρήσει πέραν του 2ου γύρου του τουρνουά.

Η Παραγουάη έφτασε πάρα πολύ κοντά σε αυτήν την πρόκριση το 1998 και το 2002. Εχυσε την καρδάρα, όμως, στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης. Στη Γαλλία αντιμετώπισε τη διοργανώτρια και οδήγησε το ματς στην παράταση, μέχρι ο Λοράν Μπλαν να νικήσει τον Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ και με το "χρυσό" γκολ του να δώσει την πρόκριση στους "τρικολόρ", που έφτασαν μέχρι την κατάκτηση του τροπαίου. Τέσσερα χρόνια αργότερα ήταν η σειρά της Γερμανίας να "χτυπήσει" στο 88ο λεπτό με τον Ολιβερ Νόιβιλ και να αφήσει εκτός θεσμού τους Νοτιοαμερικανούς, που δεν είχαν διδαχθεί ακόμα το μάθημα των τελευταίων λεπτών σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου και δη Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Στη φετινή φάση των ομίλων ήταν πολύ πιο προσεκτικοί. Μπορεί να μην νίκησαν την Ιταλία, αλλά πήραν ένα βαθμό που στην πρόσθεση θα αποδεικνυόταν πολύ σημαντικός. Και κυρίως, κράτησαν το μεγάλο φαβορί του ομίλου (στην κλήρωση), σε ρηχά νερά. Το επόμενο ματς ήταν και αυτό που έπρεπε να "χτυπήσουν" κι έκαναν το καθήκον τους. Λούκας Μπάριος, Ρόκε Σάντα Κρους και Νέλσον Βαλντές μπορεί να εγγυώνται αρκετά γκολ σε όποια ομάδα κι αν αγωνίζονται, αλλά οι Ενρίκε Βέρα και Κρίστιαν Ριβέρος ήταν αυτοί που έβγαλαν τα "κάστανα" από τη φωτιά για την ομάδα του Χεράρδο Μαρτίνο. Οσο για το τελευταίο ματς, κόντρα στη Νέα Ζηλανδία, εξ αρχής ήταν το πιο εύκολο και από τη στιγμή που απέκτησε και τον χαρακτήρα του πιο αδιάφορου, το 0-0 αποδείχθηκε αρκετό ακόμα και για την πρωτιά σε αυτόν τον όμιλο.
Η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου αναβιώνει ημέρες του 2002. Οταν συνδιοργάνωσε το τουρνουά με τη Νότια Κορέα και αμφότεροι οι κορυφαίοι ασιατικοί εκπρόσωποι είχαν προκριθεί από τους ομίλους. Τότε η πορεία της ομάδας του Φιλιπ Τρουσιέ είχε διακοπεί στη φάση των 16, μετά την ήττα με 1-0 από την μετέπειτα τρίτη ομάδα του θεσμού, Τουρκία. Τώρα οι Ιάπωνες προσδοκούν σε πολύ περισσότερα πράγματα, έχοντας ως εχέγγυο την εμπειρία από εκείνο το "στραπάτσο", αλλά και αυτό του 2006, με προπονητή τον Βραζιλιάνο Ζίκο και με μία ανεξήγητη επιθετική προσέγγιση του πρώτου αγώνα με την Αυστραλία (ήττα 3-1) που κατέστρεψε το τουρνουά.
Μοναδικός ανασταλτικός παράγοντας για αυτήν την ομάδα ο υψηλός μέσος όρος ηλικίας, ο οποίος με τη μέθοδο του... μισογεμάτου ποτηριού μεταφράζεται σε εμπειρία. Ο Κεϊσούκε Χόντα, ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης των Ιαπώνων, στα 24 του χρόνια, δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία και μέχρι στιγμής έχει πάρει από το χέρι κι έχει οδηγήσει τους συμπαίκτες του σε δύο νίκες επί του Καμερούν και επί της Δανίας, λυγίζοντας μόνο απέναντι στους Ολλανδούς. Εάν ο Τακέσι Οκάντα καταφέρει να διατηρήσει "μπολιασμένο" το πνεύμα νικητή που επέδειξαν οι Ιάπωνες στο ματς με το Καμερούν (παρά την... τρικυμία στα τελευταία λεπτά, όταν πίεζαν οι Αφρικανοί) και ιδίως στο ματς με τη Δανία, τότε είναι πολύ πιθανό να γραφτεί η πιο "χρυσή σελίδα" στο ποδόσφαιρο της χώρας.

2008: Παραγουάη-Ιαπωνία 0-0
http://www.youtube.com/watch?v=vSbhcTU2ki0&feature=player_embedded

Οι δύο χώρες έχουν τεθεί αντιμέτωπες στο παρελθόν 6 φορές, με την Παραγουάη να μετρά 2 νίκες, την Ιαπωνία 1 και 3 ματς να έχουν έρθει ισόπαλα. Τα γκολ είναι 7-4 υπέρ των Νοτιοαμερικανών, ενώ το πιο πρόσφατο παιχνίδι, του 2008 στο φιλικό τουρνουά "Κίριν Καπ", είχε λήξει δίχως σκορ.

8. Ισπανία-Πορτογαλία

Τελευταία φορά που οι δύο γειτονικές χώρες τέθηκαν αντιμέτωπες, ήταν υπό... ελληνική επίβλεψη. Στη Λισαβόνα, η... τύποις γηπεδούχος Ισπανία αντιμετώπιζε την φύσει γηπεδούχο Πορτογαλία για την 3η αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Η ομάδα του Λουίς Φελίπε Σκολάρι νίκησε με 1-0, αλλά αυτό το αποτέλεσμα έδινε την πρόκριση εκτός από τους διοργανωτές και στην Εθνική Ελλάδας, με τα γνωστά αποτελέσματα. Εκτοτε, σαν μία ανεξήγητη απόφαση της τύχης, οι δύο χώρες δεν συναντήθηκαν ξανά, ούτε καν σε φιλικό επίπεδο. Μέχρι που η κλήρωση της φάσης των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου να τα φέρει έτσι ώστε οι δύο χώρες να καταλάβουν τις αναμενόμενες θέσεις στο γκρουπ τους και να τεθούν αντιμέτωπες.

Για να συμβεί αυτό, βέβαια, η Ισπανία χρειάστηκε να περάσει δια πυρός και σιδήρου. Αφενός ήταν το παιχνίδι με την Ελβετία, όπου διακόπηκαν όλα τα σερί επίδειξης ισχύος που είχε δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια και που την οδηγούσαν από επιτυχία σε επιτυχία. Η δικαιολογία των τραυματισμών δεν ευσταθούσε για ένα τόσο ποιοτικό σύνολο και το πασίγνωστο γκρίζο συννεφάκι με την επιγραφή... loser που πάντα περιπλανιόταν πάνω από το "στρατόπεδο" των "φούριας ρόχας" σε κάθε σημαντική διοργάνωση, ήταν έτοιμο για την επανεμφάνισή του (απουσίασε στο Euro 2008). Φευ. Παίζοντας πολύ καλή μπάλα ανά διαστήματα στο ματς με την Ονδούρα που ακολούθησε κι έχοντας τον Νταβίντ Βίγια σε εξαιρετική μέρα, οι Ισπανοί διατράνωσαν την επιθυμία τους να "ξορκίσουν" τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Αυτά τα "φαντάσματα" ήταν υπαίτια για αναπάντεχους αποκλεισμούς από τα προκριματικά του Μουντιάλ κιόλας, από τελευταίες θέσεις στη φάση των (εύκολων) ομίλων, ή αποκλεισμούς στο γκολ και στα πέναλτι στις νοκ άουτ φάσεις. Η παράδοση θέλει την Ισπανία να μην στέκεται στο ύψος των περιστάσεων στις μεγάλες διοργανώσεις και δη στο Μουντιάλ και ο αγώνας με την Χιλή την τελευταία αγωνιστική, τουλάχιστον στο πρώτο 20λεπτό, είχε παρεμφερή στοιχεία. Η αυτοχειρία των Χιλιανών βοήθησε να πάρει μπροστά η ισπανική καλοκουρδισμένη "μηχανή" και όταν το έκανε, το νερό είχε κυλήσει στο αυλάκι και η πρωτιά του ομίλου είχε κριθεί.
Η Πορτογαλία, στον αντίποδα, μία παραδοσιακά φαντεζί ομάδα, βλέπει την γειτόνισσά της να της "κλέβει" αυτήν την ιδιότητα τα τελευταία χρόνια, με συνέπεια να αναζητήσει διαφορετικό μοντέλο επιτυχίας. Μπορεί να διαθέτει στις τάξεις της έναν άκρως θεαματικό παίκτη, δεν είναι αποτελεσματικός, όμως, κι έτσι δεν μπορεί να στηριχθεί στον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο Κάρλος Κεϊρός, μαθημένος σε... αποτυχίες γαρ, άφησε τον άσο της Ρεάλ Μαδρίτης να κάνει ό,τι θέλει στον αγωνιστικό χώρο και ασχολήθηκε με τη λειτουργία των υπολοίπων δέκα παικτών. "Ατσάλωσε" την αμυντική γραμμή και κάνοντας συνώνυμο της χώρας τη φράση "απαραβίαστη εστία" κατάφερε με... ελληνική συνταγή να δημιουργήσει ένα σύνολο έτοιμο για όλα.
Ακομα και για την πρόκριση ως πρωτοπόρος σε γκρουπ που συμμετέχει η Βραζιλία και η Ακτή Ελεφαντοστού, εάν ήταν λίγο πιο πρσεκτικοί ορισμένοι παίκτες της στο ματς με τη "σελεσάο" στην 3η αγωνιστική. Διότι απέναντι στους "ελέφαντες" είχε κάνει ήδη το καθήκον τους και είχαν πάρει την ισοπαλία 0-0, που στο τέλος θα έδινε πλεονέκτημα στους Ιβηρες. Οπερ και εγένετο, αφού είχε μεσολαβήσει η διάλυση της Βόρειας Κορέας με 7-0 για την απαραίτητη διαφορά τερμάτων. Κι όταν παίχθηκε η πρωτιά με αντίπαλο τους μακρινούς συγγενείς πέρα από τον Ατλαντικό, η Πορτογαλία μόχθησε, επιστράτευσε κάθε μέσο, κράτησε μία από τις σπάνιες φορές σε Μουντιάλ τη Βραζιλία στο μηδέν, αλλά τελικώς έμεινε κι η ίδια σε αυτό το επίπεδο και περιορίστηκε στη δεύτερη θέση.

2004: Ισπανία-Πορτογαλία 0-1
http://www.youtube.com/watch?v=v3ah_pN_wts&feature=player_embedded

Οι δύο χώρες έχουν αναμετρηθεί σε 32 περιπτώσεις στο παρελθόν. Η Ισπανία μετρά 15 νίκες, η Πορτογαλία 5 και 12 ματς έχουν λήξει ισόπαλα με γκολ 71-37 υπέρ των Ισπανών. Τελευταία φορά που τέθηκαν αντιμέτωπες σε Μουντιάλ, ήταν για τα προκριματικά του 1950, με την Ισπανία να κερδίζει 5-1 το πρώτο ματς και να αποσπά ισοπαλία 2-2 στον επαναληπτικό της Λισαβόνας.

Σε συγχρονισμό με τη μοίρα

Η προηγούμενη φορά που βρέθηκαν σ' ένα Μουντιάλ ήταν Ιούνιος του 1974, με την Ολλανδία να ντεμπουτάρει σε Παγκόσμιο Κύπελλο και την Ουρουγουάη να προέρχεται από την 4η θέση στο Μεξικό τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Εκείνη την ημέρα όποιοι είδαν το ματς έπαθαν... πολιτισμικό σοκ με τη διαφορά ποιότητας ενός ποδοσφαίρου που έμοιαζε τόσο πολύ σε αυτό του 21ου αιώνα, με τις εμπνεύσεις της «πορτοκαλί μηχανής», καθοδηγούμενης από τον Γιόχαν Κρόιφ.

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Δύο γκολ του Ρεπ έδωσαν τη νίκη στους Ολλανδούς με το κολακευτικό 2-0 για τους αντιπάλους τους και όποιος ψάξει πλάνα από εκείνο το παιχνίδι θα διαπιστώσει ότι χωρίς τον Μαζούρκεβιτς, το σκορ θα μπορούσε να φτάσει εύκολα σε διψήφιο αριθμό.

Η Ουρουγουάη πάλεψε να βγει από την τραυματική εμπειρία εκείνου του Μουντιάλ, στο οποίο πήρε μόλις ένα βαθμό, και το κατάφερε μόλις στις μέρες μας, χάρη στον Οσκαρ Ταμπάρες, αλλά και στην καθοδήγηση του Φορλάν, του Λουγκάνο, του Πέρες και του μεγάλου απόντος του αποψινού ημιτελικού, Σουάρες.

http://www.youtube.com/watch?v=csC1XDEnovA&feature=player_embedded

Το περίεργο είναι ότι τραυματική εμπειρία θα βίωνε και η Ολλανδία. Στον τελικό, σχεδόν ακριβώς πριν από 36 χρόνια, στις 7 Ιουλίου 1974, αν και ήταν το ακλόνητο φαβορί και προηγήθηκε με το περίφημο γκολ με τις 16 πάσες κόντρα στη Δυτική Γερμανία, τελικά έχασε 2-1 στον πρώτο από τους δύο τελικούς που συνάντησε διοργανωτή, διότι ακολούθησε και η Αργεντινή το 1978.

Από τότε οι Ολλανδοί παλεύουν με τα φαντάσματα στις διοργανώσεις, πέφτοντας πότε θύματα της αλαζονείας τους, πότε θύματα της διαιτησίας, κάποιας απίστευτης έμπνευσης των Βραζιλιάνων (όπως το φάουλ του Μπράνκο) ή της κατάρας των πέναλτι, όπως 12 χρόνια πριν στη Μασσαλία, πάλι απέναντι στους Βραζιλιάνους.

Είναι ξεκάθαρο ότι τέτοια ευκαιρία να περάσουν στον τελικό και μετά να βρουν ή την Ισπανία, που το πρώτο μέλημά της είναι να παίξει ποδόσφαιρο, ή τη Γερμανία που το DNA της είναι διαφορετικό από τις προηγούμενες ομάδες της, αφού κι αυτή θέλει να νικήσει παίζοντας καλύτερα από τον αντίπαλο, οι «οράνιε» πιθανότατα δεν θα ξαναβρούν ποτέ.

Χωρίς να έχει εντυπωσιάσει, αλλά έχοντας τον καλύτερο κόουτς της διοργάνωσης και όλους τους παίκτες της έτοιμους να παίξουν για το σύνολο (απλά και μόνο μια ματιά στον Κάουτ και τα χιλιόμετρα που κάνει ξεκινώντας την πιεστική άμυνα από την πρώτη γραμμή της επίθεσης αρκεί), η Ολλανδία δείχνει να έχει έρθει σε απόλυτο συγχρονισμό με τη μοίρα για να φτάσει επιτέλους στην κατάκτηση του 1ου Παγκοσμίου Κυπέλλου στην ιστορία της. Οσο για την Ουρουγουάη, ήδη ό,τι κατάφερε είναι υπέρβαση. Και αφού ξεκινάει αουτσάιντερ ανάμεσα στους 4 (πράγμα εντελώς παράδοξο, δεδομένου ότι έχει κατακτήσει δύο Μουντιάλ), μπορεί αποφορτισμένη να κυνηγήσει αυτό που θα είναι η μεγαλύτερη έκπληξη στα σύγχρονα Παγκόσμια Κύπελλα. Να φτάσει, δηλαδή, στον τελικό μία ομάδα που όταν ξεκίνησε η διοργάνωση παιζόταν στο 35,00, κάτι που δεν έχει συμβεί πιθανότατα από την εποχή της Τσεχοσλοβακίας το 1962.