Πόσες και πόσες φορές δεν έχει ακουστεί στα γήπεδα της χώρας μας το σύνθημα «Εκεί-εκεί στη Β’ Εθνική !» σαν ένα απαξιωτικό πρελούδιο της πτωτικής πορείας ενός σωματείου προς τη χαμηλότερη κατηγορία. Προσωπικά μιλώντας, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι μπήκα, αλλά και υπέκυψα στον πειρασμό -σαν οπαδός- να το φωνάξω κι εγώ σε συγκεκριμένο αγώνα της ομάδας μου πριν από 25 και πλέον χρόνια. Δεν έχει σημασία ο τόπος βέβαια, ούτε ο χρόνος. Πρόκειται για ένα διαχρονικό «μότο» που χαρακτηρίζει τη επικρατούσα νοοτροπία στο μικρόκοσμο των γηπέδων, οπωσδήποτε όχι της ιδίας βαρύτητας με το ανήκουστο των αμερικανών «ο νικητής τα παίρνει όλα, ο δεύτερος είναι τίποτα !»

Η ελληνική Β’ Εθνική αποτέλεσε για πολλά χρόνια μια κατηγορία απ’ την οποία μπορούσαν να αναδειχτούν γνήσια ποδοσφαιρικά ταλέντα, αλλά και να δουν το άστρο τους να δύει, κάποια άλλα. Βασική αίτια για αυτή την αμφισημία ήταν η κατάσταση που επικρατούσε στην κατηγορία. Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 η προβολή του δεύτερου τη τάξει πρωταθλήματος από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας ήταν ανεπαρκής, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να απέχει ποιοτικά από τη μεγάλη και διάσημη «αδελφή» της, την Πρώτη Εθνική.

Η άνοδος ενός σωματείου στην κορυφαία κατηγορία, ιδιαίτερα αν αυτό έδρευε στην επαρχία, αποτελούσε πάνδημο εορταστικό γεγονός, αφού ο πιο αποτελεσματικός πρεσβευτής του τόπου θα ήταν πλέον για τους κατοίκους-οπαδούς η ποδοσφαιρική τους ομάδα, πέρα από τα αξιοθέατα του, τα προϊόντα που παρήγαγε ή τις υπόλοιπες ιδιαιτερότητες που τον χαρακτήριζαν.

Ως εκ τούτου, για πολλούς ο υποβιβασμός από την Α’ στη Β’ Εθνική σήμαινε καταστροφή. Επακόλουθά του θα ήταν η απώλεια πολλών ποδοσφαιριστών του συλλόγου, η οικονομική υποβάθμιση της περιοχής αλλά το σημαντικότερο, η μείωση της δημοφιλίας του συλλόγου ανά το πανελλήνιο. Έτσι εξηγείται τόσο το σύνθημα που παραθέσαμε στην αρχή, όσο και οι παρασκηνιακές τακτικές που επικρατούσαν στους διαδρόμους των αποδυτηρίων και στα κλειστά γραφεία των παραγόντων του ποδοσφαίρου μας. Θέμα, πάνω απ’ όλα συμφερόντων. Η Β’ Εθνική «δεν πουλούσε» όσο η Α’ και όλοι ήθελαν με κάθε τίμημα να αποφύγουν την άσχημη εμπειρία της.

Ωστόσο, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90 τολμώ να πω ότι τα πράγματα άλλαξαν. Οι συνθήκες βελτιώθηκαν, τα οικονομικά των ΠΑΕ ενισχύθηκαν με τα τηλεοπτικά δικαιώματα και τις συμβάσεις που υπογράφηκαν με χορηγούς και διαφημιζόμενους, ήρθε και η υπόθεση Μποσμάν με την απελευθέρωση των αγορών και ο τροχός γύρισε.
Πλέον, μπορούμε βάσιμα να ισχυριστούμε πως η μικρή αδελφή μεγάλωσε, ζήλεψε τη δόξα της μεγαλύτερης και την ακολουθεί κατά πόδας. Όλοι εμείς που ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο θεωρούμε ότι δεν υστερεί πια σε τίποτα η μία από την άλλη. Τόσο από πλευράς ποιότητας (της όποιας ποιότητας θα μου πείτε…), όσο και αξιοπιστίας (όση έχει απομείνει, μετά την άλωση που έχει επιφέρει το «Στοίχημα» στον όρο, απλώνοντας τα πλοκάμια του σε κάθε αθλητικό γεγονός).

Από τα ξερά γήπεδα του ’60 στα «σαλόνια» του νέου αιώνα, η πορεία συνεχίζεται αδιάκοπα. Η Β’ Εθνική θα εξακολουθήσει να συναρπάζει, τόσο για την προσμονή κατάκτησης του τίτλου της, αλλά και για την αποφυγή της πτώσης στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια της ιεραρχίας του ποδοσφαίρου μας.

Όσο θα υπάρχουν φίλαθλοι…

Μπραβο φίλε μου!
Πολυ ωραια αυτα που γραφεις για την Β' ΕΘνικη.
Συνεχισε να εισαι ενεργο μελος του φορουμ μας, το οποιο σε χρειαζεται διπλα του.

Πολύ σωστός ο φίλος μας ο anwdynos!!!!


+1 point!

ΕΝΑ + ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ...

Η Β' Εθνική λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, αισίως κοντεύει με τη σειρά της να συμπληρώσει μισό αιώνα ζωής, καθότι σαν επίσημο εθνικό πρωτάθλημα ισχύει από την περίοδο 1962-63. Τα προηγούμενα τρία χρόνια (1960-62) υφίστατο μόνο "κατ' ευφημισμόν" διότι δεν είχε μόνιμο χαρακτήρα, αλλά η σύνθεση των ομίλων της εξαρτάτο από τη διεξαγωγή των τοπικών διοργανώσεων, που προηγούνταν στο ξεκίνημα της σεζόν.

Οι αρχικοί όμιλοί της ήταν τέσσερεις, για να μειωθούν τα πρώτα δυο χρόνια της χουντικής επταετίας σε δυο, ακολούθως να γίνουν τρεις (έως και το 1975), μετά πάλι δυο (Βορράς-Νότος) για οκτώ συνεχείς περιόδους και από το 1983-84 να ενοποιηθούν σε έναν πανελλήνιο όμιλο, κάτι που συνεχίζεται μέχρις σήμερα.

Να σημειωθεί όμως ότι από το 1968 έως και το 1974, σαν όμιλος Β' Εθνικής λογιζόταν και η πρώτη κατηγορία της Κύπρου, καθώς ο πρωταθλητής της λάμβανε στη συνέχεια μέρος στην ελληνική Α' Εθνική!

Ακόμη δεν πρέπει να παραληφθεί το γεγονός, πως οι πρωταθλητές των ομίλων της Β' Εθνικής υποχρεώνονταν επί σειρά ετών να δίνουν μεταξύ τους "τελικούς αγώνες" που αφαιρούσαν σε κάποιους από αυτούς το αναφαίρετο δικαίωμα προαγωγής στην κορυφαόια κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση συνεχίσθηκε μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '60, για να εγκαταληφθεί οριστικά στη συνέχεια.

Η απόφαση ενοποίησης της κατηγορίας που πάρθηκε το φθινόπωρο του 1982 και υλοποιήθηκε ένα χρόνο αργότερα, αποδείχθηκε ολότελα ορθή. Οι συνθήκες βελτιώθηκαν σιγά σιγά, τα έκτροπα και τα διάφορα "παρατράγουδα" που παλαιότερα βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη λιγόστεψαν και η πορεία της κατηγορίας ομαλοποιήθηκε. Έπαψε να αποτελεί το φτωχό συγγενή στην ποδοσφαιρική μας ιεραρχία και διεκδίκησε το μερίδιο της δημοφιλίας που της ανήκει δικαιωματικά.

Ως μια διοργάνωση επαγγελματική, που αποτελεί το σκαλοπάτι εκτόξευσης προς την κορυφή, για δεκάδες σωματεία, εκατοντάδες ποδοσφαιριστών και προπονητών, αλλά και των χιλιάδων οπαδών που κάθε Κυριακή αγωνιούν στις εξέδρες της κατηγορίας, παρακολουθώντας τα παιχνίδια των αγαπημένων τους ομάδων.
----------------------------------------------------------------------------------
http://athlometro.blogspot.com

ΠΑΛΛΙΚΑΡΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΤΗΝ ΚΑΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟ BETAFANS!ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΛΕΩ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ-ΦΙΛΑΘΛΟ-ΟΠΑΔΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ(ΑΝΩΔΥΝΟΣ)ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ 2 ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΤΟΝ ΤΙΜΗΣΕ Η ΙΔΙΑ ΤΟΥ Η ΟΜΑΔΑ.ΑΛΛΑ ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΦΙΛΕ ΑΝΩΔΥΝΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΜΟΡΦΩΝΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΟ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ!!!

ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΙΓΑΛΕΩ!!!!!!!!!!!!!

Ευχαριστώ τον εκλεκτό μου φίλο, ανιδιοτελή και αγνό οπαδό Φώτη, για τα καλά του λόγια.

Από βδομάδα θα συνεχίσω το αφιέρωμα που ξεκίνησα στην ιστορική Β' Εθνική κατηγορία.

Να είστε όλοι καλά!

3 ΒΙΒΛΙΑ ΡΕ ΘΗΡΙΟ!!!!!!!!!

ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΝΙΚΟΛΑ

Τρία αθλητικά βιβλία, όλα για το Αιγάλεω. Μεγάλο μου όνειρο ωστόσο, είναι η έκδοση της ιστορίας της Β' Εθνικής, από το 1960 έως σήμερα, που την έχω σχεδόν έτοιμη σε ηλεκτρονική μορφή, ενώ υπάρχουν και πλήθος εικόνες, φωτό, σκίτσα, δημοσιεύματα και το κυριότερο, στατιστικοί πίνακες με αποτελέσματα και βαθμολογίες χρόνο-χρόνο, που επεξεργάζεται για μένα ένας εκλεκτός φίλος από Θεσσαλονίκη μεριά. Άρα λοιπόν ΄΄ετοιμο το βιβλίο", θα σκεπτόταν κάποιος... Δεν είναι δυστυχώς έτσι φίλοι μου, καθώς απαιτείται ένα σημαντικό ποσό για να καλύψει τα έξοδα έκδοσης. Το άσχημο είναι ότι όπου κι αν απευθύνθηκα μέχρις στιγμής, αποτέλεσμα δεν υπήρξε. Κάτι φυσιολογικό θα μου πείτε, λόγω γενικότερης δυσπραγίας, να το δεχτώ. Όμως φταίει και το γεγονός πως στη χώρα μας οι αθλητικές εκδόσεις δε στηρίζονται ιδιαίτερα.
Να φανταστείτε ότι κατέθεσα επίσημη πρόταση, με το επιπλέον στοιχείο της δωρεάς από μέρους μου όλης της ύλης (ευρισκόμενη σε ηλεκτρονική μορφή), προς την Ένωση Β'-Γ' Εθνικής εδώ και 2 μήνες, αλλά απάντηση δεν υπήρξε, παρότι ο πρόεδρος είναι ενήμερος. Παρόμοια στάση τήρησε και το Ολυμπιακό Μουσείο Αθλητισμού, που όμως τουλάχιστον μου έστειλε μια απαντητική επιστολή. Καμιά απάντηση από τον ΟΠΑΠ, ο οποίος χρηματοδοτεί τέτοιου είδους εκδόσεις, ενώ στο ΕΘΝΟΣΠΟΡ που απευθύνθηκα δια ζώσης, μετά από τη μεσολάβηση του ιδρυτή του (πασίγνωστου παλαιού αθλητικού ρεπόρτερ) δε μπήκαν καν στον κόπο να μου κάνουν ένα τηλέφωνο! Τελευταία ελπίδα η ΕΠΟ, με την οποία υπάρχει επαφή για άλλο λόγο που έχει να κάνει με την σκέψη για έκδοση κόμικ σχετικά με την ιστορία της Εθνικής Ελλάδας. Ίδωμεν, αν και δεν είμαι πια καθόλου αισιόδοξος.
Το σίγουρο είναι ότι εσείς θα το διαβάσετε το βιβλίο μου, σε συνέχειες στο forum, που σκοπεύω να ξεκινήσω σύντομα.
Καλύπτει μισό αιώνα ζωής της κατηγορίας, από το τουρνουά του 1960 έως τη Football League του 2010!

Μπράβο φίλε anwdyne! εαν τελικά δεν καταφέρεις να εκδόσεις το βιβλίο
που οι γραβατωμένοι τέτοια γεγονότα δεν μπορούν να δώσουν κάποια χρήματα
για κάτι που αξίζει να το διαβάσει ο κόσμος.. αυτοί ξέρουν να δίνουν λεφτά με το
παραμικρό στον βάζελο και στον γαύρο τι να πείς;;;; τουλάχιστον βάλτο εδώ στο betafans να μάθουμε και εμείς οι μικρότεροι τίποτα!!!

Mπράβο φίλε anwdynos!
Απ΄`ότι καταλαβαίνουμε το βιβλίο θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και σίγουρα θα είναι και πολύ μεγάλο μιας που μιλάς για πάρα πολύ ύλη.
Μακάρι να βρεθεί ο χορηγός για την έκδοσή του....
Θα είμαι ένας από αυτούς που θα το πάρουν.

σε μεγάλη εκτίμηση έχετε το ποδόσφαιρο των λαμόγιων στην ελλάδα κ ασχολείστε σοβαρά
με τους φραγκοφονιάδες..

Ευχαριστώ όσους φίλους απάντησαν στο θέμα, αν και δεν το περίμενα. Για την πρόταση που κάνει ο φίλος "psixiatros" προσωπικά δε θα τολμούσα να το ζητήσω απ' την κοινότητα του BETAFANS, καθότι ακόμη νέος εδώ μέσα και δε γνωρίζω κανέναν απ' τους υπεύθυνους. Αν αποφασίσετε να κάνετε μια τέτοια κίνηση πάντως, είμαι φυσικά σύμφωνος.
Πριν από λίγη ώρα πέρασα από τα γραφεία της Football League επί της οδού Θεμιστοκλέους 42 (πρώην ΕΠΑΕ, Ένωση Β'-Γ' Εθνικής) σε μια προσπάθεια να έχω μια οριστική απάντηση από τον κ. Καλογιάννη.
Όσο για την ΕΠΟ, το τοπίο είναι θολό για τη στήριξη του κόμικ που ετοιμάζουμε, πόσω μάλλον να συζητούσα για βιβλίο

Ας πάμε στην ουσία όμως. Σας παραθέτω έτσι για πρόγευση την εισαγωγή του βιβλίου μου:

Πρόλογος

Το ελληνικό πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής κατηγορίας είναι μια αέναη ποδοσφαιρική περιπέτεια που αριθμεί ήδη μισό αιώνα ζωής, αφού έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά την άνοιξη του 1960, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου.
Αρχικά δεν αποτελούσε τακτικό πρωτάθλημα, αλλά ουσιαστικά ήταν ένα προκριματικό «τουρνουά» που λάμβανε χώρα μετά τη λήξη των τοπικών διοργανώσεων, με σκοπό να προκρίνει τρεις ομάδες για την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία.
Ξεκινώντας στα χωμάτινα γήπεδα της δεκαετίας του ’60, η διοργάνωση εξελίχθηκε σταδιακά από τον καθαρά ερασιτεχνικό χαρακτήρα εκείνης της εποχής για να φθάσει στη σημερινή επαγγελματική μορφή που όλοι γνωρίζουμε. Χρειάσθηκε όμως πριν συμβεί αυτό, να ξεπερασθούν διάφοροι «σκόπελοι» με πιο σημαντικό το βήμα ενοποίησης της κατηγορίας, το οποίο επιχειρήθηκε στα 1983 και που ουσιαστικά της προσέδωσε τον πανελλήνιο χαρακτήρα που κατέχει πλέον για περισσότερες από δυο δεκαετίες.
Το φθινόπωρο του 1962 η Β’ Εθνική συγκροτήθηκε και έκτοτε διοργανώθηκε σε μόνιμη μορφή. Για τα επόμενα εικοσιένα χρόνια (έως και την περίοδο 1982-83) διεξαγόταν σε ομίλους, των οποίων ο αριθμός τους ποίκιλλε κατά καιρούς, από δύο έως και τέσσερις.
Το καλοκαίρι του 1983 η κατηγορία απέκτησε τη μορφή ενός και μοναδικού πανελλήνιου ομίλου (δομή που διατηρεί μέχρι σήμερα) και το 1984 δύο ομάδες (η Παναχαϊκή και ο Πιερικός) μοιράσθηκαν τον πρώτο τίτλο.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, με αποτέλεσμα στις μέρες μας η Β’ Εθνική να αποτελεί όχι το «φτωχό συγγενή» της «Σούπερ Λίγκα» αλλά ένα αξιόπιστο πρωτάθλημα που προσφέρει δυνατές συγκινήσεις στους Έλληνες ποδοσφαιρόφιλους.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας παρακολουθεί την πορεία αυτής της κατηγορίας στον αιώνα που πέρασε, με συνοπτική αναφορά στα χρόνια των πολυπληθών ομίλων και πιο αναλυτική παρουσίαση στην ενιαία διοργάνωση. Γράφτηκε με στόχο να θυμίσει στους πιο παλιούς και να πληροφορήσει τους νεώτερους φιλάθλους για τα κυριότερα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της.
Για σπουδαίους παίκτες και προπονητές που άφησαν το δικό τους ιδιαίτερο στίγμα στο χώρο.
Για ομάδες που μεσουράνησαν, πρωταγωνίστησαν ή χάθηκαν από τον ποδοσφαιρικό μας χάρτη και που η καθεμιά τους πρόσφερε το μικρό ή μεγάλο λιθαράκι για να χτισθεί το οικοδόμημα αυτής της μικρής «εποποιίας».
Θα θυμηθείτε συλλόγους με πλούσιο παρελθόν, από το Φωστήρα Ταύρου, τον Ατρόμητο Πειραιώς και το Θερμαϊκό Θεσσαλονίκης που κατάκτησαν τους πρώτους τίτλους του μακρινού πια 1960, έως τον Αθηναϊκό Βύρωνα και τον ΠΑΣ Γιάννινα οι οποίοι υλοποίησαν το ίδιο κατόρθωμα σαράντα ολόκληρα χρόνια αργότερα (2000), αλλά και τους μοντέρνους συλλόγους της νεόκοπης Football League!

Η Β’ Εθνική αποτέλεσε (και συνεχίζει να αποτελεί) τον κύριο τροφοδότη της μεγάλης κατηγορίας σε έμψυχο δυναμικό, καθώς πάρα πολλοί από τους πρωταγωνιστές του ελληνικού ποδοσφαίρου ξεκίνησαν την καριέρα τους σε αυτήν, για να αναδειχθούν στη συνέχεια σε «αστέρες» της Α’ Εθνικής.
Καθώς τα κοινωνικά και αθλητικά ήθη μεταβάλλονταν με το πέρασμα του χρόνου, μεγάλες αλλαγές λάμβαναν χώρα και στο ποδόσφαιρό μας, που ένας από τους βασικότερους «καθρέπτες» του ήταν η ιστορική Β’ Εθνική, χαμένη παλαιότερα από τα φώτα της δημοσιότητας και στη σκιά της Α’ Εθνικής κατηγορίας.
Με το δικό της ωστόσο ιδιαίτερο χρώμα, πιο πρωτόγονο αλλά και πιο συναρπαστικό.
Τότε, που οι κερκίδες των «ξερών» γηπέδων σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και επαρχία αναστέναζαν σφύζοντας από παλμό, με τους φανατικούς να δίνουν τις δικές τους μάχες, ενώ στους αγωνιστικούς χώρους συνέβαιναν συχνά σημεία και τέρατα!
Τα επεισόδια σε βάρος των φιλοξενουμένων παικτών, παραγόντων, προπονητών, φιλάθλων αλλά και των διαιτητών, όπως και οι απόπειρες δωροδοκίας (επιτυχημένες ή όχι) βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη. Θα λέγαμε μάλιστα ότι αποτελούσαν σήματα-κατατεθέντα σε όλη εκείνη τη μακρόχρονη πορεία που έδειχνε να περνάει από σαράντα κύματα έως ότου η κατάσταση ομαλοποιηθεί σχετικά, εκεί κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80.

Όλα αυτά βεβαίως (πλην κραυγαλέων εξαιρέσεων) ανήκουν πια στο παρελθόν.
Σήμερα η φυσιογνωμία της κατηγορίας προσομοιάζει με εκείνη της Super League Hellas, καθώς οι συνθήκες διεξαγωγής έχουν σαφέστατα βελτιωθεί, ενώ η μεγάλη δημοσιότητα και η πλήρης κάλυψη των συναντήσεων από τηλεοπτικά και ηλεκτρονικά μέσα αφαίρεσε και τις ελάχιστες πιθανότητες παρεκτροπών ή ατιμωρησίας που επικρατούσαν παλιά.

Πιστός φίλος του δεύτερου τη τάξει επαγγελματικού μας πρωταθλήματος από τα μαθητικά μου χρόνια, σας παρουσιάζω το παρόν πόνημα με την καταγραφή της διοργάνωσης έως και την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα.

Ελπίζω έτσι να προσφέρω μια μικρή παρακαταθήκη για τον ιστορικό μελετητή του μέλλοντος που θα θελήσει να σκύψει πάνω από μια ποδοσφαιρική περιπέτεια τόσο ξεχασμένη, αλλά και τόσο ενδιαφέρουσα.

Νίκος Δημ. Νικολαϊδης

Σωστός!
Μία μικρή παρατήρηση όμως, ΠΑΣ Γιάννινα είναι και όχι ΠΑΣ Γιάννενα.