Το καλοκαίρι του 1975, ένα χρόνο μετά τη Μεταπολίτευση και την κυπριακή τραγωδία, η τότε ηγεσία του Υφυπουργείου Αθλητισμού προσπάθησε να βάλει σε μια τάξη το πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας, το οποίο τα προηγούμενα χρόνια διεξαγόταν σε τρεις ή και τέσσερις ομίλους (αφού σαν όμιλος εθεωρείτο και η Α' Εθνική κατηγορία της μεγαλονήσου). Εγκαταλείφθηκε λοιπόν έκτοτε η πολυόμιλη μορφή (που είχε σαν αποτέλεσμα μια συχνά παρατηρούμενη άναρχη τοποθέτηση ομάδων, όχι πάντα με σαφή γεωγραφικά κριτήρια...) και επιλέχθηκε το σχήμα Νότου-Βορρά, που βάσταξε για μια ολόκληρη οκταετία, χωρίς να παρατηρηθούν ιδιαίτερα προβλήματα. Οι περισσότεροι από εμάς τους παλαιότερους φίλους της κατηγορίας, αυτό το σχήμα γνωρίσαμε στη νεότητά μας, ενώ οι πιο μικροί ασφαλώς και έχουν μνήμες από τον ενιαίο όμιλο και πέρα (1983-84).
Στο Νότο, υπήρχαν παραδοσιακές δυνάμεις: Προοδευτική, Κόρινθος, Ατρόμητος Αθηνών, Ατρόμητος Πειραιά, Παναιτωλικός, Πανελευσινιακός, Παναρκαδικός, Ρόδος, Ηλυσιακός, Αχαρναϊκός, Βύζας Μεγάρων, Λαμία, Φωστήρας, Χαλκίδα, Εθνικός Αστέρας, Λεβαδειά, Χανιά, Ηρόδοτος, Πάτρα, Αίγιο, Λουτράκι, Λιόσια, Καλαμάτα και τόσες άλλες. Αντίστοιχα και στο Βορρά: Καβάλα, Δόξα, Ξάνθη, Επανομή, Γιαννιτσά, Νάουσα, Πανθρακικός, Βέροια, Λάρισα, Κοζάνη, Εορδαϊκός, Τρίκαλα, Ολυμπιακός Βόλου, Καλαμαριά, Πανδραμαϊκός, Κιλκισιακός, Μακεδονικός, Νίκη, Καρδίτσα, Έδεσσα, Αριδαία κ.λ.π., όλες με τις δικές τους "περγαμηνές" και επιτυχίες.
Οι "μάχες" που δίδονταν στα ξερά γήπεδα της εποχής ήταν ομηρικές, καθώς οι φίλαθλοι δημιουργούσαν εκρηκτική ατμόσφαιρα και πολλές έδρες ήταν πραγματικά απάτητες (π.χ. Μενίδι, Νίκαια, Περιστέρι). Ωστόσο, αρκετή φιλολογία είχε διατυπωθεί, για το κατά πόσο η δυναμικότητα των ομάδων στους δυο ομίλους θα μπορούσε να είναι συγκρίσημη, αφού Νότος και Βορράς διέθεταν ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Από πολλούς υποστηριζόταν πως οι ομάδες του Βορρά ήταν πιο γυμνασμένες σε αντίθεση με εκείνες του Νότου, οι οποίες διακρίνονταν για τη μεγαλύτερη τεχνική τους. Γεγονός ήταν όμως πως τα συγκροτήματα της τότε Β' Εθνικής υστερούσαν κραυγαλέα από τους συλλόγους της Α΄Εθνικής. Χαρακτηριστά ήταν τα σκορ που καταγράφηκαν τη σεζόν 1980-81 στο Βορρά, όπου είχε βρεθεί αναπάντεχα ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης λόγω μιας υπόθεσης δωροδοκίας. Όταν οι Θεσσαλονικείς συνειδητοποίησαν ότι δεν θα επέστρεφαν στη μεγάλη κατηγορία μέσω της δικαστικής οδού και σοβαρεύτηκαν, τα γκολ έπεσαν βροχή! Αποκορύφωμα ήταν το 12-0 επί του άτυχου Εδεσσαϊκού στο φινάλε της χρονιάς, ενώ με χορταστικά σκορ "φιλοδωρήθηκαν" και αρκετές άλλες ομάδες!
Υπήρχαν βέβαια και περιπτώσεις, που ομάδες Β' Εθνικής προσέφεραν θέαμα ανάλογο εκείνου της πρώτης κατηγορίας, ειδικά τις περιπτώσεις που είχαν την τύχη να αγωνιστούν σε αγωνιστικό χώρο με χλοοτάπητα. Την περίοδο 1979-80 στο Νότιο όμιλο είχε βρεθεί το Αιγάλεω, που την πρώτη αγωνιστική "ίδρωσε" έως ότου πάρει λευκή ισοπαλία στη Λεβαδειά, ενώ τη δεύτερη μέρα υποδέχτηκε στο Στάδιο Καραϊσκάκη τον Ηλυσιακό, λόγω έργων τοποθέτησης χόρτου στο δημοτικό του γήπεδο (μετέπειτα "Σταύρος Μαυροθαλασσίτης"). Οι οπαδοί του περίμεναν μια άνετη νίκη, όμως η πραγματικότητα τους διέψευσε, αφού ο αντίπαλος διέθετε τεχνίτες ποδοσφαιριστές που κόντραραν στα ίσα τους έμπειρους Αιγαλιώτες παίκτες. Αποτέλεσμα ήταν οι φίλαθλοι που βρέθηκαν στις εξέδρες του φαληρικού σταδίου να απολαύσουν μιαν αληθινή ποδοσφαιρική (για τα δεδομένα του καιρού) πανδαισία. Αντιγράφω από την "Ελευθεροτυπία" το πλήρες ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Μάκη Παπαζήση:
««Έμοιαζε ντέρμπι Α’ Εθνικής
ΑΙΓΑΛΕΩ-ΗΛΥΣΙΑΚΟΣ 2-2»
Το Αιγάλεω και ο Ηλυσιακός μοιράστηκαν τους βαθμούς χτες το απόγευμα στο στάδιο Καραϊσκάκη (ήρθαν ισόπαλοι 2-2) και έμειναν για δεύτερη Κυριακή χωρίς νίκη, αλλά δικαιούνται και οι δυο να υπερηφανεύονται για το συναρπαστικό δεύτερο ημίχρονο που χάρισαν στους 4.000 περίπου, φιλάθλους.
Ένα ημίχρονο που όχι μόνο δε βλέπει κανένας εύκολα σε αγώνες Α’ Εθνικής, αλλά και που είχε σε έξαρση όλα τα καλά στοιχεία του ποδοσφαίρου. Σ’ αυτά τα 45 λεπτά (το α’ ημίχρονο δεν παρουσίασε τίποτα το αξιόλογο) σημειώθηκαν και τα τέσσερα γκολ και μέχρι και τα τελευταία δευτερόλεπτα ο κίνδυνος μπροστά στις δύο εστίες διαγράφονταν έντονος. Αρκεί να σημειώσουμε ότι στο 90’ τραντάχθηκε το δοκάρι του Αιγάλεω από βολίδα του Παγκάκη και στην αντεπίθεση μόλις αστόχησε ο Πηγαδίτης, το σουτ του οποίου έφυγε σύρριζα άουτ.
Το Αιγάλεω πήρε την πρωτοπορία στο σκορ στο 51’ με πολύ θεαματικό τρόπο: Ο Λαλούσης σούταρε με δύναμη από πλάγια, η μπάλα αναπήδησε στο οριζόντιο δοκάρι και ο Παπαφωτίου στην προσπάθειά του να την απομακρύνει πάνω στη γραμμή του τέρματος, την «κάρφωσε» στα δίχτυα.
Ο Ηλυσιακός δεν πτοήθηκε και μέσα σε επτά λεπτά βρέθηκε να προηγείται με 2-1. Ισοφάρισε στο 59’ με καρφωτή κεφαλιά του Κοντούλη (από φάουλ του Μιχελή) και στο 65’ ο Παγκάκης πέτυχε το δεύτερο γκολ με βολίδα έξω από την περιοχή. Το 2-2 έγινε στο 69’ με κεφαλιά του Χατζησκουλίδη (ύστερα από καλοχτυπημένο φάουλ του Φυλακούρη) και στο 81’ ο Πηγαδίτης είχε ένα ωραίο σουτ στο δοκάρι.
Το τελικό 2-2 χαρακτηρίζεται δίκαιο αποτέλεσμα. Από το Αιγάλεω καλύτερη απόδοση είχαν οι Πηγαδίτης, Κατσικογιάννης, Φυλακούρης και Χατζησκουλίδης (μπήκε καθυστερημένα στον αγώνα) και από τον Ηλυσιακό οι Παγκάκης και Βλαχονικολής. Άψογη η διαιτησία του Θεοδοσιάδη.
Αιγάλεω: Αναστόπουλος, Λυκουρίνος, Κατσικογιάννης, Πιλάβης, Συνοδινός, Σταυρόπουλος (64’ Καραλής), Φοράκης, Φυλακούρης, Παϊσανίδης (64΄Χατζησκουλίδης), Πηγαδίτης, Λαλούσης.
Ηλυσιακός: Γερολυμάτος, Σουλούβαρδος (75’ Κουκουράκης), Μουζουράκης, Κοντούλης, Παπαφωτίου, Παλαμάρας, Παγκάκης, Βλαχονικολής, Παυλίδης, Μιχελής, Κυπριτίδης (66’ Γεωργιάδης).